Meditaciones.

Explícame cómo ser Momo
as 24 horas do día.
Vivir, e estar ahí.
Explícame cómo facer
que sirvan de algo as miñas accións,
os meus esforzos,
a miña existencia.
Porque me sinto derrotada e estou soa
e non quero estar máis que soa e derrotada
vendo pola venta un fermoso día de sol
sen futuro nen esperanzas nen corazón
sen puño.
Porque perdo e ao mesmo tempo non podo perder
e teño medo
das voces de tanta xente
e ás veces penso que preciso a Ibby outra vez
ao meu carón.
Ibby é a miña alma perdida
agora xa está sentada na esquina da cama
e dame as costas porque agarda a que vaia darlle unha aperta.
Ibby, con pantalóns curtos, tan guapa
con toda esa roupa que eu desexo
só porque desexo outra vida.
Pero non outra vida,
esta ten cousas fermosas.
Espertar ao teu carón, polas mañás
iso é fermoso.
Sentir o sol e saudar á xente pola rúa
iso é fermoso.
Mais non consigo quitarme da pel e das entrañas esa sensación
de ser un farrapo mollado
tirado á beira da rúa
e non existir
máis que como existen os buratos negros
ou o centro dos furacáns
existir só
como eu.

Sen nada que ofrecer.

Só eu.

O suficiente.

o suficiente como para estar ao teu lado
a pesar das vidas dunha bala perdida
o suficiente como para explicar cada momento
e para volver a escollerche
e porén paréceme que non chega
que os minutos se apuran
que corroen
e todo me parece pouco e demasiado
e todo é un encaramento co futuro
de mans mortas e esperanzas tortas nas paredes
da nosa casa.
O que intento dicir sempre con palabras
é o que só podo expresar mirando
e deslizando uns dedos pola pel suave
e entrechocando as penas e as alegrías
nuns beizos que quentan as pálpebras.
O que intento decir sempre e que non me basta
que teño medo de morrer a cada paso
nun delirio que abrasa os horizontes
e no medo xélido da volta á normalidade
que tanto asusta co seu baleiro.
O suficiente para que chores coma un meniño ao meu carón
e para que me guste de ti cada recuncho
cada centímetro de pel
cada xesto
cada palabra
cada ferida
cada nostalxia
cada parvada ao erguernos antes de chegar eu mesma ao mundo.
O suficiente para darme por completo
as mans e os pés e os xeonllos
e as puntas das pestanas e os beizos
e as coxas e o que hai entre elas
e os peitos que che caben nas mans xunto coas lúas da esperanza.
O suficiente para que me chamen parva
por seguir cunha candea os sendeiros
por darche nas mans tódalas dagas
que poidan ferirme de morte, e dar a volta e contar
cara atrás ata dez, paseniño
e ti que as gardas ben para que non me manquen
e me tomas polo van cun suspiro.
O suficiente para deixarche ser o meu norte
e que lle fodan aos hemisferios terrestres
e regalarche a máquina de escribir da miña liberdade
e ser tan vulnerable...
... porque ti farás de min o que eu queira ser
darasme o meu destino nas mans
e protexerás ante o mundo a miña vontade.

Porque ti me fas libre,
é suficiente.

As-tu déjà aimé?

Amaches algunha vez?
Tiveches o medo no corpo
de outro corpo ao teu carón?
E pensaches en donde levan os delirios
e non che importou?
Quizais é todo iso
que comen os mortos
e quizais estou morta de medo
ante un frío devastador
e quizais tamén penso cada día, mentres collo o bus
en que pode ser todo mentira
en que o mundo pode ser
só cousas que se moven e xiran.
E se non teño dentro
un animal vivo?
E se un día todo se esvai? en qué me refuxiarei
cando chova e non haxa
romanticismo ao que acudir
senon unha seca realidade.
E se un engado colectivo
nos fai crer nun truco de mago
que adiviña un as vermello.
E se teño tanto medo que non respiro
e tes que vir a darme aire aos beizos mesmos
e a inocencia dos teus ollos
dame a felicidade na man como
unha mazá madura.
E se non me importa nada
mentres non nos vaiamos de aquí
e poidamos seguir sinxelamente
camiñando cos pés na area
tocando a calor cos dedos.
E que é real entón?
Isto é real entón.

Non me vou ir, pero dame tempo.

Non me vou ir
pero dame tempo.
Porque non sei quen son e odiarte é fácil.
Porque non saben os días o que virá despois.
Porque teño medo de situacións arriscadas
que eu mesma provoco pola miña torpeza.
Porque teño medo dun par de cartulinas e
de non poder construírme unha casa.
Porque de todo teño medo
e a aínda así teño máis do que nas mans me colle.

Non me vou ir pero dame tempo
a que sepa entender o sufrimento alleo
e o propio
a que sexa forte e non me tambaleen os ollos
da xente
e non me desespere con miña desesperanza
e non siga fuxindo
e non me fagas dano.
A que vexa por dentro dos peitos e non chore
tanto
e non sinta que todo se desmorona a cada rato.

Non me vou ir pero dame tempo
a afacerme a algo que me manca
como unha pedriña no pé, dende fai moito, na miña bota
sen darme conta.
A coñecer o que penso
e se me gusta Alex Ubago
a comprender o que hai dentro das migrañas como grutas
que me horadan.

Non me vou ir
pero, por favor, dame tempo.

(Do poema anterior que foi atopado.) Se un día eu me erguese.

Se un día eu me erguese e decidise que me vou,

e recollese as miñas cousas e me vestise, 

e lavase os dentes 

e tirase os condóns usados, e gardase 

os meus libros 

e chamase polo monstruo cruel, e bebese un colacao

para levar dentro algo quente. 

 

Se cruzase a porta e notase a dor infernal 

dos teus dedos arricándome de min

porque segues durmido e non me soltaches 

e collese o ascensor para non desangrarme 

polos tres pisos de escaleiras

e non darlles máis que limpar aos veciños. 

 

Entón eu xa non sería máis eu e morrería na rúa, 

tirada a uns pasos do bus 

e o cocodrilo almorzaría ben esa mañá.

 

Entón espertarías e eu estaría deitada ao teu carón.

Deixame abrir os ollos e ver a túa cara.
Deixa que coloque cada mañá a túa pel.
Deixa que me equivoque a veces
e que a veces o olor a alcohol se desprenda de ti.

Deixa que me equivoque a veces escollendo as palabras,
atopando os pedazos da túa lingua.
Deixa que me refuxie a veces
e ser ás veces o teu refuxio
contra tódolos monstros que queiran cravarche os dentes.

Deixa que perda o control
e que comprenda a túa calma.
Deixa que che de todo o que teño
a cambio do teu acubillo.
Deixa que gaste o tempo da miña vida
en comprender eses grandes ollos.

Deixame que che diga que a verdade
é que xa non estamos sós.

Everlong.

everlong...
sona imposible a eternidade se hai morte
pero ti estarás o día da fin do mundo
e eu ao teu lado, agarrareite a man.

sempre...
e sei que ti sintes igual
e que os dous teremos as nosas vidas
os nosos amores (os de verdade, de emocións na gorxa e inmolacións e bolboretas e compartir a vida)
os nosos fracasos, traballos, cidades
pero agarrarémonos da man
e ti darasme un bico dubitativo que gardarei
mentres eu che dou un cento que esquecerás.
E será de noite, na area da vida
(todo moi decadente e típico de ti)
e os dous respiraremos libres, no filo
no piso compartido que xa coñecemos.
Respiraremos tanto para volvernos animais humanos
con ganas de festa ou de chorar, tanto ten,
pero xuntos, sempre xuntos mentres as nosas almas espidas foden nun sofá.

E a fin de mundo chegaranos ao lado dos que máis queremos
abrazados aos nosos cachorros, agardando a morte,
collidos da man, nun pequeno espazo de pel
no que iso non doe, porque é a fin do mundo
e estamos alí.