martes, 6 de abril de 2021

Oblivious (obvious reference a galaxie 500)

 Vibráchesme 

na pel, nos espellos

nas tripas, triunfante e perdedor,

desfacendo os dentes no azucre, mentres eu saloucaba.

Aposteime enterrada na area desa praia

escarbándome o salitre entr'os dedos

e o sol dame nos fociños e mais non me aparto,

busco coa mirada unha réplica, unha réplica, unha réplica...

Un eco que marcha a pesar destes ollos de cordeiro,

a túa gorxa cortada.

Triunfante sobre todos no teu momento de gloria,

tan tenro coma a carne raspada no asfalto.

jueves, 1 de abril de 2021

Entrada de diario. Noite e mañá.

Estás aquí.

Dubídao, a realidade material aplástanos

para a nosa tranquilidade.

Fuximos para volver á casa.

Fuximos para saberme túa e saberche meu

mais xa a quilómetros e segundos

atrás e adiante

nos sabemos.

Relambémonos pensando nas feridas.

Relambémonos pensando na pel e no corpo do outro,

no que nos supura.

Estamos enchidos de orgullo.

E eu estou enchida do orgullo de mirarche á cara.

De terche finchado na boca,

da boca da que nunca che saco e és

de sal e de mel

para estas feridas.

Neste mundo cárnico nós escollemos non aburrirnos.


Mátame algún día enriba dunha roseira

cas beiras da boca lixadas de pó.


Estou aí.

lunes, 8 de febrero de 2021

Feeling every sunset

Putísima distorsión de guitarra nos oídos e enténdoo todo

absolutamente todo

no universo.

Putísima voz rasgada e desafinándome dentro, 

desgarrándome a pel con dous dedos e revelando deus sabe qué.

Non tiña suficiente sangue, pero agora si.

Non tiña máis preguntas, só respostas rápidas coma bólidos.

Non se pode pretender vivir despacio cando o tempo berra

nos oídos

cando nos consumimos a cada paso

camiñando sobre vidros cortados.

Camiño triunfante, orgullosa sobre un monte de merda

sen distinguirme do laranxa desta escuridade quente

que veu sustituír o alento que me dabas

e xa non teño.

Putísima distorsión de guitarra nos oídos e entendo todo

e súdanme os ollos do esforzo e das ganas de arrincarmos

porque entendo todo e non me colle

na caaveira que me fai de cara.


...'cause a heartbreaker starts with a broken heart

and I'm broken then run girl just run

don't try to fix me

run away

don't waste your time with me

miércoles, 20 de enero de 2021

Nados para a guerra

 Oxalá non sexamos felices

e a desgracia se nos acumule na boca pastosa e nos tinte a pel toda

e teñamos que chorar sosa para corroela,

igual que me seca a boca cando a teño moito rato aberta.

Oxalá non teñamos remedio

e vivamos coma cans recollidos nunha cova de arxila vermella

e teñamos que cheirala herba para atopar o camiño

e vivamos sempre lixados de terra

e fodamos coma cans mentres nos morren os trens.

Oxalá non teñamos acougo

e as montañas fiquen aboiadas polas nosas pernas ao saltar ao baleiro

que non teñamos nunca paz nin sosego

e manteñamos sempre tensa esta corda que nos esgana o sangue.

Oxalá me mates alomenos unha ducia de veces

e craves mil cravos no meu ventre estéril

ata que mane a auga escura das noites e as cidades

ata que volva crer na miña estúpida vida

e na túa

nesta guerra sen descanso para a que nacemos.

jueves, 29 de octubre de 2020

The cut that always...

Non direi que non agardaba que me atravesásela gorxa: agardábao.

Agardábao agazapada en cada momento.

Desexábao como se fose gando pra sacrificio

e co meu sangue acenderase a pira que sostén a miña existencia.

Hei renacer e vivir constantemente como un intermitente.

 

Non estás orgulloso abondo deste destrozo, destas ruinas.

Faltoume un desexo feroz, unha crueldade no sorriso.

Faltoume que empuñases con decisión o coitelo en vez de darmo

nas mans frías polo sol de novembro que axexa.

 

Supoño que é un xogo superior, un sacrificio supremo

a proba dun tendón de aceiro

a proba de gloria e a morte e a paixón.

Que non existe entrega semellante, como dous cadelos que xogamos a perseguirnos en círculos, mordéndonos as patiñas, 

chorando polas noites.

 

Mais non creas que non sei o que fixeches

mirándome dese xeito polo buraco da pechadura da porta

mentres eu me desangro no teu beneficio

mentres te firo para aliviarche deste tedio.

 

Non te compadezo amor, non te compadezo: ódiote.

Non te compadezo, porque te quero.

miércoles, 14 de octubre de 2020

Carta para Doru.

En realidade cústame saber qué dicirche. Que estou somewhat enfadada co mundo. Que as cousas son ruinosas. Estou fundamentalmente enfadada porque todo sexa unha pelexa constante contra o ritmo das cousas.

Se son eu mesma e trato de ser real nese sentido, de deixarme levar polo que me dicta o corpo, é unha constante loita contra todo o que existe. Teño unha vontade de ferro. Se quixese abandonarme ao curso das cousas e non pelexar, entón tería que pelexar contra min mesma, un esforzo constante por ser quen non son. Non podo gañar.

Supoño que o feito de que a vida sexa unha loita constante ten certo sentido, senon aburriríamonos. Os seres humanos sempre estamos intentando buscar problemas, cousas que resolver e que nos manteñan ocupados. Supoño que está ben se decidimos que o problema é imposible e existencial e dalgún xeito atopamos nelo motivos para seguir intentándoo. Quizais o único motivo para seguir intentándoo sexa ese, que non podemos conseguilo. Quero dicir... imaxina que puidéramos resolvelo todo e ficar en paz absoluta. Imaxina que a vida fose un enorme puzzle e nada máis houbese cando o resolves. Poñerías a última peza?

Só nos esforzamos en atopar a solución a todo porque é imposible. Querémola e non a queremos. Se fose posible atopala fuxiríamos, aterrorizados pola perspectiva de aburrirnos durante o resto da nosa existencia. Supoño que por iso me gusta Camus. Plantexa a vida coma unha loita constante e inútil. Un sabe que non se pode gañar, pero só iso fai posible a liberdade de pelexar con tódalas forzas que temos, descargar contra elo todo o que somos, sabendo que non imos facer nin un rasguño ao entramado do universo. Nada fundamental vai cambiar e somos libres de gritar e golpear por toda a existencia. Menudo alivio.

E así nacen as obras de arte, as relixións, o amor, a filosofía e a ciencia... así nace a propia existencia. Nace de que estamos enfadados, frustrados, decepcionados... pero fundamentalmente: aburridos.

Todo o que me fai medrar neste mundo é aquelo que me alimenta e aquelo que me confronta, pero de tal maneira que non ceda baixo a miña enerxía. Necesito límites e muros, necesito todo aquelo que non son eu nin se amedrenta ante min para que poida crecer, por asimilación ou oposición segundo o caso.

E necesito tamén a amabilidade da aceptación. Saber que podo estar tranquila nesta confrontación porque ao final a realidade vaime acoller no seu seo. Necesito que a realidade me confronte e me acepte, nesta contradicción esencial que é existir. Supoño que estou ben dende que me din conta de que, efectivamente, a realidade é isto. É todo o que buscaba, esta loita sen tregua, este medrar. O mundo debe ter límites para que eu non os teña.


miércoles, 30 de septiembre de 2020

The same old fears.

Todos estes anos, e qué atopaches?

Eu atopeite a ti, no medio das miserias.

Atopeite mesmo no recordo dun soño, nunha foto na que tiñas o sorriso grande, unha foto doutro tempo.

De qué estamos tan asustados? Non o sei.

Temos que mancarnos e logo

destruírnos.

Non temos nada mellor que facer, tanto se cres nelo como se non.

E pensas que sabes distinguir o ceo do inferno.

Que chegaches ao máis alto ou fuxiches do máis baixo.

Eu tan só estou aquí agardando o día no que sintas este veleno que

sen sabelo

nos está roendo as carnes.

Non somos diferentes, iso é o triste.

Non somos diferentes.

Buscas cas mans entr'as nubes como se fosen a darche algo máis

que o que che da o pó que nos manca.

Como se fosen a darche algo máis ca min.

Porque teremos medo cada segundo de existencia, especialmente antes de morrer,

apóstoche que teremos medo.

E non hai rezos que nos salven como a María Magdalena.

A pel queima e, mentres tanto, agarda agazapada o día. 

Ese día.