Os pés descalzos.

Escoito cancións na cabeza

enchendo os ouvidos dun barullo que non se merece.

Sei cando debo deixar de agardar

sei que hoxe debo deixar de agardar

sei que neste minuto debo deixar de agardar.

Todo o absurdo do mundo se xunta e me paraliza.

Todo o que non foi, se xunta e me paraliza

como un neno pequeno que me agarra da manga da chaqueta

"agarda un pouco máis

agarda un pouco máis".

Seguir, moverse acendida polas rúas baleiras.

Seguir e preguntarse canto mellor é isto que outra vida que, ata fai dous días, tiña entre as mans.

Seguir e saber que eu soa estou minando esta misión de recoñecemento,

a lúa está atrás, e agora en Venus hei moverme ou arder.

As cores tan fermosas como a cara dunha rapaza.

A vida tan libre e o meu medo encadenándome á pata da cama.

Porque é fácil sentir medo, é tan fácil.

Porque é fácil botarche de menos.

Pero as cores son tan fermosas como a cara dunha rapaza

que eu creo ulirá a especias, terá os pes descalzos sobre o chan de madeira.

Non fun lonxe de mais, fiquei agazapada nalgo que era cálido e cómodo e xa estaba por cambiar.

Non fun lonxe de máis pero agora si, inda que cargue pedras ao colo, voume mover. Vou a ir.

Entre o centeo.

Silencio nas árbores.
O aire pesado dunha ausencia
como cando na película un ruído branco enche os ouvidos pra xerar tensión.
Como cando na película un ruido branco enche os ouvidos pra ser acolledor.
As árbores móvense e retórcense pra inxectarme as veas de adolescencia.
As palabras, as follas de papel reciclado con números romanos, dúas tabletas de chocolate e cancións entre as mamparas.
Cancións escuras e densas coma auga de noite.
Así sinto todo tanto que é incrible.
Así sinto todo tanto que morro un pouco.
Así sinto todo tanto que me corro e berro e río.
Así non cambiaría por nada este tempo
de dous nenos correndo entre o centeo
ao bordo do precipicio
sen nada que perder.

Nunca nada.

A incertidume, non é tanta cousa.

O agónico é a inmutable

e penetrante distancia.

Ter unha pantasma que se esvae na esquina.

A rabia xorda, a maxia.

O imposible que supón agora mesmo

barrer as follas de novembro. 

Nada dura para sempre, repito

nada dura para sempre

nin a chuvia de novembro.

A resistencia.

Cando chega á porta mesma da túa casa e che golpea
coa furia dun látigo vello coma o tempo
a guerra comeza.

Todo está en ruinas nunha paraxe poirenta e fría coma a lúa.
Os estrategas lanzan misiles e organizan naves nodrizas pra espallarse,
engrandecerse.
Os estrategas saben,
son anciáns sabios con grosas cicatrices nos ollos
por tódalas batallas ganadas.

Dentro de máquinas robóticas levantan grandes troncos e vociferan
tanta lóxica, tanta lóxica mata
mata pola supervivencia.

Un home, quizais un neno,  coa cara suxa, alto, delgado, como nunha novela.
A roupa rota e así e todo, unha forza suicida que levanta a terra
ao seu paso.
Non escoita, non escoita, só berra mentres carga contra ela.

El é a resistencia.

Carta de amor efímera.

Escribo esta carta cando debo, cando aínda existe.
Dende o fondo da emoción dunha América rescatada,
escribo
expóñome ao medo
e escribo.

As metáforas (como a de América) sirven moi ben para ocultar.
Para rasgar a realidade e insinuar, velar, estafar.
Para non expoñerse.
Por isto, loitarei contra os monstros que me dominan
ata pulir un relato limpo e fondo
como un mar embravecido.

Estabas cunha calma e contigo.
Ti estabas.
E non podes imaxinarte canto tempo facía que non estabas.
E non podes imaxinarte cando tempo facía que eu non estaba, para verche.
E como nun xogo de cara ou cruz os anos tiveron que pasar
sen que nunca estivésemos ti ou eu
completamente presentes.

Mais esta noite estabas completamente presente.
Eu estaba completamente presente.
E souben entón que dun xeito retorto, distinto
ao que moitos entenden
és o amor da miña vida.

Cando digo "o" (véxome na obriga turbada de aclaralo)
non estou pensando nunha parcela que debe ser ocupada
non penso nun título que deba ser outorgado
non penso nun contrato que deba ser asinado
penso en emoción pura, plural, misteriosa e xamais excluinte.
Penso en cómo as cousas son, e serán, coa intención de que outra vez
ti estes totalmente presente
e eu este totalmente presente.

Como isto é unha carta de amor efímera
efímeras serán tamén as crenzas irracionais que virto nela
como pensar que és esencial, como a auga
que ti e mais eu xamais nos separaremos
que temos, en fin, unha historia.
Que sentimos cada un unha parte irregular dunha liña que se xunta.

Esta noite era tan tarde e brillabanche os ollos
e brillábanche as palabras
e era todo tan real, sinestésico, como un chute de algunha droga que acelera coa música.
Eu quixen con tódalas miñas forzas bicarche
sen moito xeito, só o xesto
transmitir a forza e o agradecemento.
Ameite tanto por un momento dun xeito voraz e sen pretensións.
Quería ter alomenos iso, tan tanxible,
e detrás das emocións fondas e longas de explicar, quizais
simple excitación sexual, automática, básica
como unha máquina.

En lugar diso camiñei ata aquí.

Cando non che firen.

Cando non che firen és forte coma a torre dun castelo
e pechado coma a noite, agardas inquedanzas que non veñen.
O lume dos teus ollos fica escuro e feble e o xeo caeche das tempas
coma un muro de incursión imposible.

Cando non che firen non sabes o xesto, a palabra, a traizón
que rompe as almas tenras de outra xente.
Non habitas a maldade mais
a bondade
é un conxunto de etiquetas.

Cando non che firen és perigoso como un veleno que se extende,
como un desastre natural que non sabe que por onde pasa
non volve medrala herba.

Cando non che firen dasme medo.

Por qué é enton que intento non ferirche?

Un lugar onde non chegan os coches.

Hai un lugar onde non chegan os coches.
Hai lugar onde os medos sospiran
e se disolven.

E quizais saibas nun remoto recordo que
cando eras neno
ias ao lugar onde os coches non chegan.

Nas nosas urbes de asfalto e cheirume
borramos as caras para ficar ás escuras,
cheos de máscaras.

A da oficina, a do xefe, a da tenda da esquina,
a dos colegas no bar
todas desaparecen onde os coches non chegan.

Por iso hoxe mentres respiras e tómalo café
tralo periódico fíxate, hai un aquel no cristal.
Queres entrar, non podes agardar a visitar
aquel lugar onde os coches non chegan.

Para conservar a cordura no mundo
e facer xirar as cousas no aire
para encher as pálpebras de algo máis ca un aire crú
por favor corre deseguida
ao lugar onde os coches non chegan.