Heroína e pombas.

É certo que se pode ser sincera sen dicir a verdade?
E certo que podo falar sen que os meus beizos se despeguen?
O monstro que me guía e que me ensina
está confuso, coas mans nos peitos da inquedanza.

Eu mudo como a roupa de cama cando ven o frío
e mudo como o vento de Mary Poppins, que se leva bos recordos
pero non sei se o pasado se perde na bruma do incerto
ou se fixen conserva con todo, e é por iso que o estou perdendo.

Heroína e pombas, lume e calma gris, así se sinte a espera
nos días baleiros, de infortunios malogrados.
Así se sinte a espera da aperta amigable, das farangullas, das promesas que non chegan.
Así se sinte a culpabilidade.

Heroína e pombas, tempestade e doce lago onde repousar a cabeza cando cantas
e te preguntas a onde foron tódolos peixes que che devoraban tralos ollos,
donde foron a morrer as esperanzas.

O vixía no centeo.

Onde estas, meu vixía no centeo?
Onde estamos todos, antes de morrer?
Non digo xusto antes, senon moitos anos antes
cando aínda estamos no filo do imposible
decidindo se morrer ou non.

Onde estamos? Se eu quero ser artista
e poeta
e chorar
coas emocións.

Onde estamos? Plantando árbores
mergullándonos nas pozas
do esquecemento
amando, como só nós sabemos.

Os poucos que aínda non medraron
e poden ser vixías
no centeo.

A espera.

Todo en min é unha espera
madurando nunha árbore
tinguíndose de roibos entre as brisas
que guían aos paxaros cara o sur.

Una espera que só ri
cando a mordes entre as mans
cando anicas os xeonllos nas nubes
cando vive no calor do teu verán.

E esta espera sempre está
mesmo no profundo da noite, cando todos durmen.
E ela, soña estrelas que mirar.

A espera que esvara pola pel do teu sorriso
que cando atopa os teus ollos
xa non ten máis que esperar.

I'm a bird gerhl.

I hope I was a bird girl
and never feel fear in the middle of the night.
I wish I was a bird girl
and never had to cry just to have you by my side.
All troubles are small waves
on the scar of the sun crust
but sometimes they made me feel wrong
sometimes they made me feel dust.
I hope I would be a bird girl
just to follow your biggest steps
thinking I sure deserve being there
more than you have already said.
And everyday I just get up
wishing to be a bird girl this time
working hard for the wings
that would take me to you mind.

I know you're gonna say
I'm already what I am
I have all that I've been wanting
you will always hold me tight,
but it's so scary this big world
if I'm not gonna hold your hand
that I just pray for never leaving
and for not breaking both our hearts.

Go on...

Estar a punto de morrer
respirar
estar a punto de morrer
nos teus brazos
respirar
o teu ceño fruncido
reterche duas veces
(á terceira vai a vencida
e marchas)
respirar
estar a punto de morrer
pero finxir que non
para que ti non morras comigo
respirar...

Meditaciones.

Explícame cómo ser Momo
as 24 horas do día.
Vivir, e estar ahí.
Explícame cómo facer
que sirvan de algo as miñas accións,
os meus esforzos,
a miña existencia.
Porque me sinto derrotada e estou soa
e non quero estar máis que soa e derrotada
vendo pola venta un fermoso día de sol
sen futuro nen esperanzas nen corazón
sen puño.
Porque perdo e ao mesmo tempo non podo perder
e teño medo
das voces de tanta xente
e ás veces penso que preciso a Ibby outra vez
ao meu carón.
Ibby é a miña alma perdida
agora xa está sentada na esquina da cama
e dame as costas porque agarda a que vaia darlle unha aperta.
Ibby, con pantalóns curtos, tan guapa
con toda esa roupa que eu desexo
só porque desexo outra vida.
Pero non outra vida,
esta ten cousas fermosas.
Espertar ao teu carón, polas mañás
iso é fermoso.
Sentir o sol e saudar á xente pola rúa
iso é fermoso.
Mais non consigo quitarme da pel e das entrañas esa sensación
de ser un farrapo mollado
tirado á beira da rúa
e non existir
máis que como existen os buratos negros
ou o centro dos furacáns
existir só
como eu.

Sen nada que ofrecer.

Só eu.

O suficiente.

o suficiente como para estar ao teu lado
a pesar das vidas dunha bala perdida
o suficiente como para explicar cada momento
e para volver a escollerche
e porén paréceme que non chega
que os minutos se apuran
que corroen
e todo me parece pouco e demasiado
e todo é un encaramento co futuro
de mans mortas e esperanzas tortas nas paredes
da nosa casa.
O que intento dicir sempre con palabras
é o que só podo expresar mirando
e deslizando uns dedos pola pel suave
e entrechocando as penas e as alegrías
nuns beizos que quentan as pálpebras.
O que intento decir sempre e que non me basta
que teño medo de morrer a cada paso
nun delirio que abrasa os horizontes
e no medo xélido da volta á normalidade
que tanto asusta co seu baleiro.
O suficiente para que chores coma un meniño ao meu carón
e para que me guste de ti cada recuncho
cada centímetro de pel
cada xesto
cada palabra
cada ferida
cada nostalxia
cada parvada ao erguernos antes de chegar eu mesma ao mundo.
O suficiente para darme por completo
as mans e os pés e os xeonllos
e as puntas das pestanas e os beizos
e as coxas e o que hai entre elas
e os peitos que che caben nas mans xunto coas lúas da esperanza.
O suficiente para que me chamen parva
por seguir cunha candea os sendeiros
por darche nas mans tódalas dagas
que poidan ferirme de morte, e dar a volta e contar
cara atrás ata dez, paseniño
e ti que as gardas ben para que non me manquen
e me tomas polo van cun suspiro.
O suficiente para deixarche ser o meu norte
e que lle fodan aos hemisferios terrestres
e regalarche a máquina de escribir da miña liberdade
e ser tan vulnerable...
... porque ti farás de min o que eu queira ser
darasme o meu destino nas mans
e protexerás ante o mundo a miña vontade.

Porque ti me fas libre,
é suficiente.