Cando non che firen.

Cando non che firen és forte coma a torre dun castelo
e pechado coma a noite, agardas inquedanzas que non veñen.
O lume dos teus ollos fica escuro e feble e o xeo caeche das tempas
coma un muro de incursión imposible.

Cando non che firen non sabes o xesto, a palabra, a traizón
que rompe as almas tenras de outra xente.
Non habitas a maldade mais
a bondade
é un conxunto de etiquetas.

Cando non che firen és perigoso como un veleno que se extende,
como un desastre natural que non sabe que por onde pasa
non volve medrala herba.

Cando non che firen dasme medo.

Por qué é enton que intento non ferirche?

Un lugar onde non chegan os coches.

Hai un lugar onde non chegan os coches.
Hai lugar onde os medos sospiran
e se disolven.

E quizais saibas nun remoto recordo que
cando eras neno
ias ao lugar onde os coches non chegan.

Nas nosas urbes de asfalto e cheirume
borramos as caras para ficar ás escuras,
cheos de máscaras.

A da oficina, a do xefe, a da tenda da esquina,
a dos colegas no bar
todas desaparecen onde os coches non chegan.

Por iso hoxe mentres respiras e tómalo café
tralo periódico fíxate, hai un aquel no cristal.
Queres entrar, non podes agardar a visitar
aquel lugar onde os coches non chegan.

Para conservar a cordura no mundo
e facer xirar as cousas no aire
para encher as pálpebras de algo máis ca un aire crú
por favor corre deseguida
ao lugar onde os coches non chegan.

Cando ti non estás.

Que felicidade o primeiro segundo
no que as túas mans frías non se entrelazan no meu peito.

Que dita ese alento fresco e confiado
e os saúdos alegres do can na casa
cando ese día vou almorzar.

A calor da cunca de cacao sobe ás meixelas
cando un bico de sol che mantén lonxe.

As follas murmurian e xoguetean baixo os zapatos de outubro
cando ti non estás.

Se extendo os brazos e a brisa move o meu pelo
sinto un voar de mel e ledicia
cando nas costas non me pesas.

Eses días de tesouro e caracolas
gárdoos no fondo da gorxa, escribo poemas cheos
de animaliños, choro as estrelas da noite
que atopo nas pozas, planto avelaíñas e historias
para os corazóns inocentes.

Vaite pois, miña sombra sen cores,
miña arpía malfadada, enxendro da memoria.
O peso dos meus pasos, meus grilletes, miñas horas.

Vaite e que nunca mais che colla.

Alí vive ela.

Onde o tempo morre e as feridas surruchan,
alí vive ela.

Onde apodrece o amor, e a pel e os ollos son cuncas baleiras,
alí vive ela.

Onde o pelo e os soños caen ao chan arrincados con desprezo,
alí vive ela.

Onde nunca chegou mar con oleaxe, sorriso sincero, pinga de mel de abellas,
alí vive ela.

Onde mora o final dunha luz que se extingue e as escaleiras rompen á mantenta
para facer chorar ós nenos,
alí vive ela.

Onde os animais tremen e o frío seca e barre da alma tódalas folerpas,
alí vive ela.

Coidado, pois está moi reto, mais preto que a pel, mais preto que o vento,
mais preto que os ollos pechados en inverno,
mais preto que vós mesmos.
Alí vive ela.

Autorretrato.

Levo un marmurio de río nas veas,
levo sobre min unha capa dourada
onde gardo os nomes e as penas
onde apreixo con urxencia o teu fado.

Porque quen é como é só é
e quen non é como é, desangra
este mundo de béstas e mais criaturas
xenuinas como papel mollado.

Levo dentro un montón de latexos
que roubei, non sei onde nin cando
pero cando me cantan non sei xa bailar
e o mundo semella mais parvo.

Maldita hora na que se esnaquiza unha cunca
que contén os relatos do mundo
dende o centro do mar mais profundo nos berra
a chamada a un longo porvir.

Eu entender non entendo, escoito ás veces, nas noites caladas
agardando levantarme polos ceos negros,
levarme comigo a cousa mais preciada.

As rúas están cheas de pedras, o futuro está cheo de nada
as follas que secan son divertimento
para as fillas das almas cansadas.

As cordas apreixan durmida
os latexos que pranto no día.
Mais o día de cardos e béstas
son igual ca un meniño na fiestra.

Eu teño un dardo no peito
que ninguén pode sacar
que rabuña nos meus soños
un berro de poliexpán.
E os ourizos do meu pelo
se desprenden dos seus labios
non comprenden os agravios
dunha noite sen voar.
Escoitame lúa fría,
equípame de aspereza
nesta gorxa que desleixa
os praceres dunha man.
Por  amarrada e escondida
desistín eu do meu pranto
que nos peixes amamanto
foxas secas dunha mar.

Escoite entón eu as pegadas dun abismo
non sobrevive quen non pode consigo mismo.