Que felicidade o primeiro segundo
no que as túas mans frías non se entrelazan no meu peito.
Que dita ese alento fresco e confiado
e os saúdos alegres do can na casa
cando ese día vou almorzar.
A calor da cunca de cacao sobe ás meixelas
cando un bico de sol che mantén lonxe.
As follas murmurian e xoguetean baixo os zapatos de outubro
cando ti non estás.
Se extendo os brazos e a brisa move o meu pelo
sinto un voar de mel e ledicia
cando nas costas non me pesas.
Eses días de tesouro e caracolas
gárdoos no fondo da gorxa, escribo poemas cheos
de animaliños, choro as estrelas da noite
que atopo nas pozas, planto avelaíñas e historias
para os corazóns inocentes.
Vaite pois, miña sombra sen cores,
miña arpía malfadada, enxendro da memoria.
O peso dos meus pasos, meus grilletes, miñas horas.
Vaite e que nunca mais che colla.
jueves, 10 de septiembre de 2015
Alí vive ela.
Onde o tempo morre e as feridas surruchan,
alí vive ela.
Onde apodrece o amor, e a pel e os ollos son cuncas baleiras,
alí vive ela.
Onde o pelo e os soños caen ao chan arrincados con desprezo,
alí vive ela.
Onde nunca chegou mar con oleaxe, sorriso sincero, pinga de mel de abellas,
alí vive ela.
Onde mora o final dunha luz que se extingue e as escaleiras rompen á mantenta
para facer chorar ós nenos,
alí vive ela.
Onde os animais tremen e o frío seca e barre da alma tódalas folerpas,
alí vive ela.
Coidado, pois está moi reto, mais preto que a pel, mais preto que o vento,
mais preto que os ollos pechados en inverno,
mais preto que vós mesmos.
Alí vive ela.
alí vive ela.
Onde apodrece o amor, e a pel e os ollos son cuncas baleiras,
alí vive ela.
Onde o pelo e os soños caen ao chan arrincados con desprezo,
alí vive ela.
Onde nunca chegou mar con oleaxe, sorriso sincero, pinga de mel de abellas,
alí vive ela.
Onde mora o final dunha luz que se extingue e as escaleiras rompen á mantenta
para facer chorar ós nenos,
alí vive ela.
Onde os animais tremen e o frío seca e barre da alma tódalas folerpas,
alí vive ela.
Coidado, pois está moi reto, mais preto que a pel, mais preto que o vento,
mais preto que os ollos pechados en inverno,
mais preto que vós mesmos.
Alí vive ela.
lunes, 13 de julio de 2015
Autorretrato.
Levo un marmurio de río nas veas,
levo sobre min unha capa dourada
onde gardo os nomes e as penas
onde apreixo con urxencia o teu fado.
Porque quen é como é só é
e quen non é como é, desangra
este mundo de béstas e mais criaturas
xenuinas como papel mollado.
Levo dentro un montón de latexos
que roubei, non sei onde nin cando
pero cando me cantan non sei xa bailar
e o mundo semella mais parvo.
Maldita hora na que se esnaquiza unha cunca
que contén os relatos do mundo
dende o centro do mar mais profundo nos berra
a chamada a un longo porvir.
Eu entender non entendo, escoito ás veces, nas noites caladas
agardando levantarme polos ceos negros,
levarme comigo a cousa mais preciada.
As rúas están cheas de pedras, o futuro está cheo de nada
as follas que secan son divertimento
para as fillas das almas cansadas.
levo sobre min unha capa dourada
onde gardo os nomes e as penas
onde apreixo con urxencia o teu fado.
Porque quen é como é só é
e quen non é como é, desangra
este mundo de béstas e mais criaturas
xenuinas como papel mollado.
Levo dentro un montón de latexos
que roubei, non sei onde nin cando
pero cando me cantan non sei xa bailar
e o mundo semella mais parvo.
Maldita hora na que se esnaquiza unha cunca
que contén os relatos do mundo
dende o centro do mar mais profundo nos berra
a chamada a un longo porvir.
Eu entender non entendo, escoito ás veces, nas noites caladas
agardando levantarme polos ceos negros,
levarme comigo a cousa mais preciada.
As rúas están cheas de pedras, o futuro está cheo de nada
as follas que secan son divertimento
para as fillas das almas cansadas.
jueves, 16 de abril de 2015
Eu teño un dardo no peito
que ninguén pode sacar
que rabuña nos meus soños
un berro de poliexpán.
E os ourizos do meu pelo
se desprenden dos seus labios
non comprenden os agravios
dunha noite sen voar.
Escoitame lúa fría,
equípame de aspereza
nesta gorxa que desleixa
os praceres dunha man.
Por amarrada e escondida
desistín eu do meu pranto
que nos peixes amamanto
foxas secas dunha mar.
Escoite entón eu as pegadas dun abismo
non sobrevive quen non pode consigo mismo.
que ninguén pode sacar
que rabuña nos meus soños
un berro de poliexpán.
E os ourizos do meu pelo
se desprenden dos seus labios
non comprenden os agravios
dunha noite sen voar.
Escoitame lúa fría,
equípame de aspereza
nesta gorxa que desleixa
os praceres dunha man.
Por amarrada e escondida
desistín eu do meu pranto
que nos peixes amamanto
foxas secas dunha mar.
Escoite entón eu as pegadas dun abismo
non sobrevive quen non pode consigo mismo.
domingo, 22 de marzo de 2015
Canción segunda.
Si despiertas un día
cualquiera
al sol del mediodía
que viniendo te ciega
y las hojas azules
te llevan despiertas
al lugar donde las
aves pierden la cabeza
(...o la
encuentran.)
Si despiertas un día
cualquiera
al sol del mediodía
que viniendo te ciega
y encuentras una
historia en medio de la maleza
sobre esos extraños
seres llamados poetas
(...entonces
piensa.)
CHORUS
[El bosque del
tiempo te arranca
las ramas y muy
dulcemente te canta
el viento de un
enero que pronto se cansa
y escapa hacia las
olas de arenas blancas.
El bosque del
tiempo, amor mío,
te proteje del
hambre, te guarda de frío.
Te quita lo que
tienes y deja el latido
de un corazón
errante que busca sentido.]
Las flores te
abrigan el alma
pues te sabes
desnudo y tomas la palabra
sin saber qué
decir, sin saber casi nada.
El miedo sopla libre
a través de la calma
(...sólo canta.)
El tiempo que come
naranjas
es como un niño
sabio que nunca se cansa.
Él ayuda, él ríe,
él pasa, él mata.
Cuidado con su
sombra que la piel te mancha
(...y desgarra.)
CHORUS
[El bosque del
tiempo te arranca
las ramas y muy
dulcemente te canta
el viento de un
enero que pronto se cansa
y escapa hacia las
olas de arenas blancas.
El bosque del
tiempo, amor mío,
te proteje del
hambre, te guarda de frío.
Te quita lo que
tienes y deja el latido
de un corazón
errante que busca sentido.]
Si despiertas un día
cualquiera
al sol del mediodía
que viniendo te ciega
los pájaros te
besan, te piden, te ruegan
que levantes el
vuelo y les marques la senda.
Canción primeira.
Cuando encuentres tu
tormenta
en la esquina de un
limón
no estrujes tu
corazón
el jugo no vale la
pena.
Los amigos que allá
fueron
con el son de un
resplandor
volverán junto al
calor
de primaveras que no
llegan.
¿Y aún así tu
dices que tus alas vuelan?
Se va la vida con el
ruído de la rueca.
Los reflejos en el
aire
dan lindeza, dan
color
mas no te libras del
sabor
amargo y suave del
ayer.
Las pisadas en las
calles
te llevan hasta el
interior
de bares secos de
emoción
y sueños rotos por
doquier.
¿Y aún así tu
dices que tus alas vuelan?
Se va la vida con el
ruído de la rueca.
Toma mi mano y
llévame hasta la tormenta.
Mi sangre ya se ha
despedido de mis venas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)