Deixame abrir os ollos e ver a túa cara.
Deixa que coloque cada mañá a túa pel.
Deixa que me equivoque a veces
e que a veces o olor a alcohol se desprenda de ti.

Deixa que me equivoque a veces escollendo as palabras,
atopando os pedazos da túa lingua.
Deixa que me refuxie a veces
e ser ás veces o teu refuxio
contra tódolos monstros que queiran cravarche os dentes.

Deixa que perda o control
e que comprenda a túa calma.
Deixa que che de todo o que teño
a cambio do teu acubillo.
Deixa que gaste o tempo da miña vida
en comprender eses grandes ollos.

Deixame que che diga que a verdade
é que xa non estamos sós.

Everlong.

everlong...
sona imposible a eternidade se hai morte
pero ti estarás o día da fin do mundo
e eu ao teu lado, agarrareite a man.

sempre...
e sei que ti sintes igual
e que os dous teremos as nosas vidas
os nosos amores (os de verdade, de emocións na gorxa e inmolacións e bolboretas e compartir a vida)
os nosos fracasos, traballos, cidades
pero agarrarémonos da man
e ti darasme un bico dubitativo que gardarei
mentres eu che dou un cento que esquecerás.
E será de noite, na area da vida
(todo moi decadente e típico de ti)
e os dous respiraremos libres, no filo
no piso compartido que xa coñecemos.
Respiraremos tanto para volvernos animais humanos
con ganas de festa ou de chorar, tanto ten,
pero xuntos, sempre xuntos mentres as nosas almas espidas foden nun sofá.

E a fin de mundo chegaranos ao lado dos que máis queremos
abrazados aos nosos cachorros, agardando a morte,
collidos da man, nun pequeno espazo de pel
no que iso non doe, porque é a fin do mundo
e estamos alí.

(Sobre un poema anterior que hei de atopar...)

E hoxe, que sei que non perderei a ninguén
que me sinto segura sobre os meus pés
con toda a miña febleza
e que che digo sen dúbida cousas tontas.
E hoxe, que quero simplemente esquencerme do mundo
e que mañán e pasado mañán e ao outro tamén quererei facelo
que agradezo ter boas razóns para non saír da casa
e poder estar simplemente aquí.

E agora que me dou conta
de que nunca poderei darche de lado
inda que todo sexa peor
mesmo quizais inda que ti o desexes.

É agora cando me dou conta de que é certo iso de que
me gardas en ti
como me garda un poema
que non podo afastarme
porque de veras me desangrarei no ascensor
por non deixar as escaleiras porcas.

Locura transistoria (extra confesional).

E o peor de todo foi
adorar o café, a herba, e soidade e a noite negra.
O peor foi darme conta
do adorable que era.

Locura transistoria.

A noite é moi estraña cando che dan de patadas as palabras dun señor que move demasiados músculos para decir "non" e "rotuladores carioca". Así que puiden saír de alí cun suspiro de alivio
e confusión dun tempo perdido pero precioso.

Igual saín á rúa en busca dese tempo perdido e de esperanzas
co meu mellor amigo da alma
como se fose un cervo sabio que camiña ao meu lado.
Igual foi por inmiscuirme en asuntos alleos, pola miña necesidade de
estar
alí
xa que non podía estar en outro sitio.

E entón había represión das palabras, que apenas se me escapaban da boca como demos espesos, que me doían por dentro, que só podía falar demasiado alto.

E estaba o emisario de pelo violeta
como se fose o representante
dun anxo
o embaixador de que non estabas. E o emisario era fermoso
pola túa culpa
porque ti non estabas para selo.

E todo tiña regusto a licor café,
e a herba e a noite negra e a miña soidade en compañía
e o café e a herba e a soidade negra e a noite en compañía.

E era unha dor aguda como apendicite
sen nada que extirpar.
E ti a horas de distancia cara atrás e cara adiante, as horas meu!!
e tiña que necesitarche nese sandwich da noite
no que xa estiveras
e no que estarías despois
pero no que non estabas agora.

Little you

Tes unha fame negra que non sacias.
A tranquilidade dun pastor do pensamento.
A intelixencia do gato invisible.
A seguridade das árbores e os heroes.

E aínda teño que collerche nos brazos e chamarche pequeno.

P. Sherman calle Wallaby, 42 Sidney

Quero que os vellos poidan ter sexo, sen importar as enrugas nin as viuveces.
Quero que as esquinas non constriñan as almas, para que non se atopen perdidas.

Este é un mundo que da medo entre os seus coches e empregos e casas e tronos e estreiteces e escaleiras.
É un mundo que da medo porque os soños escachan nas necesidades máis exiguas.
Porque ninguén sabe e sabe máis ca ninguén. Porque nas aldeas xa non se baixan pedras do monte.

E dime, neste mundo, cómo vivir sen morrer, como gañar sen perder, cando parece a resignación a única saída que nin sequera é saída, cando se volve practicar o sacrificio humano.

E dime, neste mundo, cómo librarse da compañía imposta, e da soidade crónica.
Se é necesario unha vila de mar, se nós somos todos peixiños que saímos do fango, se somos os que o recordamos e queremos volver a el.

Quero que os vellos poidan ter sexo, sen importar as enrugas nin as viuveces
nun mundo no que o sol se pon cada día máis rápido e as xentes das rúas xa nunca se poñen
porque o mundo gris chegou a unha decadencia de imposibilidades, morrendo os paxaros nas aceras, querendose os nenos nos parques, rebentando cos oídos dos grandes.

E dime, neste mundo, cando teremos un can.