(Sobre un poema anterior que hei de atopar...)

E hoxe, que sei que non perderei a ninguén
que me sinto segura sobre os meus pés
con toda a miña febleza
e que che digo sen dúbida cousas tontas.
E hoxe, que quero simplemente esquencerme do mundo
e que mañán e pasado mañán e ao outro tamén quererei facelo
que agradezo ter boas razóns para non saír da casa
e poder estar simplemente aquí.

E agora que me dou conta
de que nunca poderei darche de lado
inda que todo sexa peor
mesmo quizais inda que ti o desexes.

É agora cando me dou conta de que é certo iso de que
me gardas en ti
como me garda un poema
que non podo afastarme
porque de veras me desangrarei no ascensor
por non deixar as escaleiras porcas.

Locura transistoria (extra confesional).

E o peor de todo foi
adorar o café, a herba, e soidade e a noite negra.
O peor foi darme conta
do adorable que era.

Locura transistoria.

A noite é moi estraña cando che dan de patadas as palabras dun señor que move demasiados músculos para decir "non" e "rotuladores carioca". Así que puiden saír de alí cun suspiro de alivio
e confusión dun tempo perdido pero precioso.

Igual saín á rúa en busca dese tempo perdido e de esperanzas
co meu mellor amigo da alma
como se fose un cervo sabio que camiña ao meu lado.
Igual foi por inmiscuirme en asuntos alleos, pola miña necesidade de
estar
alí
xa que non podía estar en outro sitio.

E entón había represión das palabras, que apenas se me escapaban da boca como demos espesos, que me doían por dentro, que só podía falar demasiado alto.

E estaba o emisario de pelo violeta
como se fose o representante
dun anxo
o embaixador de que non estabas. E o emisario era fermoso
pola túa culpa
porque ti non estabas para selo.

E todo tiña regusto a licor café,
e a herba e a noite negra e a miña soidade en compañía
e o café e a herba e a soidade negra e a noite en compañía.

E era unha dor aguda como apendicite
sen nada que extirpar.
E ti a horas de distancia cara atrás e cara adiante, as horas meu!!
e tiña que necesitarche nese sandwich da noite
no que xa estiveras
e no que estarías despois
pero no que non estabas agora.

Little you

Tes unha fame negra que non sacias.
A tranquilidade dun pastor do pensamento.
A intelixencia do gato invisible.
A seguridade das árbores e os heroes.

E aínda teño que collerche nos brazos e chamarche pequeno.

P. Sherman calle Wallaby, 42 Sidney

Quero que os vellos poidan ter sexo, sen importar as enrugas nin as viuveces.
Quero que as esquinas non constriñan as almas, para que non se atopen perdidas.

Este é un mundo que da medo entre os seus coches e empregos e casas e tronos e estreiteces e escaleiras.
É un mundo que da medo porque os soños escachan nas necesidades máis exiguas.
Porque ninguén sabe e sabe máis ca ninguén. Porque nas aldeas xa non se baixan pedras do monte.

E dime, neste mundo, cómo vivir sen morrer, como gañar sen perder, cando parece a resignación a única saída que nin sequera é saída, cando se volve practicar o sacrificio humano.

E dime, neste mundo, cómo librarse da compañía imposta, e da soidade crónica.
Se é necesario unha vila de mar, se nós somos todos peixiños que saímos do fango, se somos os que o recordamos e queremos volver a el.

Quero que os vellos poidan ter sexo, sen importar as enrugas nin as viuveces
nun mundo no que o sol se pon cada día máis rápido e as xentes das rúas xa nunca se poñen
porque o mundo gris chegou a unha decadencia de imposibilidades, morrendo os paxaros nas aceras, querendose os nenos nos parques, rebentando cos oídos dos grandes.

E dime, neste mundo, cando teremos un can.

Gato negro

Deixas un oco nos sitios, nos sillóns e nas marcas da roupa que me enrugas.
Deixas un oco expectante de presencia que pide que lle quiten o aire.
Deixas un oco de apuros esquencidos e bólas de lá medorentas.
Deixas un oco da luz cálida que baixa os ollos contigo.

E ese oco toma forma e aprende a comer e durmir. Ese oco non afoga nos mares de baixo a cama. Ese oco navega pola liña da cordura. Ese oco aloumíñame nas razóns de non teimar en ser infeliz.
Ese oco enrédaseme nas pernas e vólvese o gato.

Lámbese os fuciños e ousérvame dende a liña do tempo e máis alá do ben e do mal, dende un punto no que toda metafísica se fai posible e imposible nunha caixa. Ese gato sume na confusión ata ás dedas dos meus pés e invade o meu nome no ceo.
Se os seus ollos son as ventás. Se o seu corpo é a miña cama. Se o seu sorriso é a miña condición.
Ese gato non ten o nome dun científico con puntiños nin parece que tome o té así que non hai nada que temer.
É un gato perigoso porque eu sei que está e que non está á vez.
É un gato perigoso porque é dúas veces animal, dilema a porta pechada.
É un gato perigoso porque se queda aquí.
É un gato perigoso, porque me leva a min se marcha.

Pis na cama.

Oes, ti cres que por cortar o pelo se van os anos?
Que volvín sen querer a un pasado de roupa e zapatos pequenos?
Ti cres que é normal que chore tanto coas pelis, e os libros e o pensar das horas mortas?
Que os traxes non se me axustan ás pernas e os animais me roldan polo corpo con brazos bobos?
Cres que é normal que siga notando presencias, e a veces incluso véndoas polo rabiño do ollo, nunha sensación case tan real coma o corte de pelo nunha barbería, ti que crees?
Que proxecte fóra de min tanto o que hai dentro que xa case nonos distinga, que necesite presencias que acougen a soidade polas noites?
Cres que está ben que a veces queira poder berrar por un vaso de auga para que veñas aquí a traermo, e a darme un bico e que a ver se me durmo dunha vez que non son horas e ti tes tanto sono...

A dúbida é o sino do desterro
dun corpo que prega por ser habitado
por mans confusas que o acariñen e lle digan que non pasa nada.
E a soidade convírtese nun gato negro para desaparecer en si mesma
e que así eu non chore tanto.
Debátome entre o sono e a barbarie, e os problemas dos meus paradoxos, e as cuestións que se resumen a escoller se facerme ou non pis na cama.
Oxalá tivese un tellado propio contra o que tirar pedras
e así deixaría de ser unha métáfora e durmiría mellor.