Paseo.

A madeira e o mar dun mundo coñecido, pra durmir.
Coas cancións dos meus heroes contándome como son.
Os desexos do correo ordinario e mil novas caras que se fan borrón.
Os desexos do diafragma que se contrae nun aceno de desgusto.

Non somos inmortais, iso sabiao.
Non somos inmortais nin o lograremos ser.
Pasan as follas pola cara igual que os libros.
Unha lista morta de obrigas agárdame na pared.

Con mente de escribinte que non ten nada que perder entendo
que finalmente se cumplen os meus desexos.
Que se me devolve a miña vida enteira.
Que todo isto é interesante como unha mazá mordida
que todo isto vale tanto a pena
que case é un consolo.

O medo ao camiñar enrédaseme nas pernas e penso
se me quedo quieta
se me quedo quieta
quizais se me quedo quieta
sobreviva.

Pero un amigo dime sempre a verdade.
Un amigo dime
non teñas medo, sobrevives,
camiña cara un lugar incerto
pois a túa mente cando chegue bañará todo de luz de noite.

E eu créolle porque nunca me minte.
E eu créolle porque sei que é verdade.
E nunca perderei nada realmente
e nunca posuirei nada realmente
e o meu corpo non pode romper a realidade e deixarse morrer.

O final desta noite chegará
en mil anos ou máis, segundo estimacións
pero non imaxinas o fermosa que é a noite con tantas farolas
e a música e unha sombra correndo ante min.

Time-machine.

A caixa azul levoume a eras de suave nube branca.
Téñoo todo controlado.
Teño todo controlado.
Durmir no chan do piso coa luz empezando.
Entrar a deshora nas vidas da xente
chegar berrando, rindo
como fogos de artificio.
Chegar nun furacán que non pensa no futuro.
Como fixen para ter agora dazasete anos?
Como fixen para, nun momento, ter nas mans o que perdin?

A vida non avanza neste recuncho da ría.
A vida agarda sempre co seu colo protector de miserias.
Os de sempre e os de nunca xuntos arredor
dun té e varias copas. De vidas que non cambiaron.

Empezar de novo, como nun soño
cen anos máis sabia
cen anos mais boa
e cun canciño aos meus pés.

Empezar de novo un verán interminable
cinco anos no pasado.
Xamais me quedarei sen tempo.

Esmola.

Ás veces faise de noite antes e a lúa desprézame.
Ás veces inda que fermoso, doe.
Como o lume, arrasa a terra baldía e deixame con cara de
neno de supermercado.

Ás veces faise tan duro, só ás veces
que quero flotar uns días na fina chuvia de maio.
Móvome dun pé a outro, molesta, sen saber onde apousentarme agora.
O tique do teatro ten un número e non podo lelo.

Ás veces a música axuda coma un zunido e outras
apuñala ata que sangro un líquido azul
azul dos gregos
azul dos pesadelos que aparecen cando estou esperta.

A miña pel non entende e reprégase ofendida.
Ninguén a escoita.
Unha sombra escura aparece co manto da ausencia e dame frío.

Quítame esta esmola
dame un millón de anos
que corroboren esta existencia.

Quítame esta esmola que me fai sobrevivir e quizais morra
e renaza
como unha porta de madeira escura
que se abre ao baleiro.

Os pés descalzos.

Escoito cancións na cabeza

enchendo os ouvidos dun barullo que non se merece.

Sei cando debo deixar de agardar

sei que hoxe debo deixar de agardar

sei que neste minuto debo deixar de agardar.

Todo o absurdo do mundo se xunta e me paraliza.

Todo o que non foi, se xunta e me paraliza

como un neno pequeno que me agarra da manga da chaqueta

"agarda un pouco máis

agarda un pouco máis".

Seguir, moverse acendida polas rúas baleiras.

Seguir e preguntarse canto mellor é isto que outra vida que, ata fai dous días, tiña entre as mans.

Seguir e saber que eu soa estou minando esta misión de recoñecemento,

a lúa está atrás, e agora en Venus hei moverme ou arder.

As cores tan fermosas como a cara dunha rapaza.

A vida tan libre e o meu medo encadenándome á pata da cama.

Porque é fácil sentir medo, é tan fácil.

Porque é fácil botarche de menos.

Pero as cores son tan fermosas como a cara dunha rapaza

que eu creo ulirá a especias, terá os pes descalzos sobre o chan de madeira.

Non fun lonxe de mais, fiquei agazapada nalgo que era cálido e cómodo e xa estaba por cambiar.

Non fun lonxe de máis pero agora si, inda que cargue pedras ao colo, voume mover. Vou a ir.

Entre o centeo.

Silencio nas árbores.
O aire pesado dunha ausencia
como cando na película un ruído branco enche os ouvidos pra xerar tensión.
Como cando na película un ruido branco enche os ouvidos pra ser acolledor.
As árbores móvense e retórcense pra inxectarme as veas de adolescencia.
As palabras, as follas de papel reciclado con números romanos, dúas tabletas de chocolate e cancións entre as mamparas.
Cancións escuras e densas coma auga de noite.
Así sinto todo tanto que é incrible.
Así sinto todo tanto que morro un pouco.
Así sinto todo tanto que me corro e berro e río.
Así non cambiaría por nada este tempo
de dous nenos correndo entre o centeo
ao bordo do precipicio
sen nada que perder.

Nunca nada.

A incertidume, non é tanta cousa.

O agónico é a inmutable

e penetrante distancia.

Ter unha pantasma que se esvae na esquina.

A rabia xorda, a maxia.

O imposible que supón agora mesmo

barrer as follas de novembro. 

Nada dura para sempre, repito

nada dura para sempre

nin a chuvia de novembro.

A resistencia.

Cando chega á porta mesma da túa casa e che golpea
coa furia dun látigo vello coma o tempo
a guerra comeza.

Todo está en ruinas nunha paraxe poirenta e fría coma a lúa.
Os estrategas lanzan misiles e organizan naves nodrizas pra espallarse,
engrandecerse.
Os estrategas saben,
son anciáns sabios con grosas cicatrices nos ollos
por tódalas batallas ganadas.

Dentro de máquinas robóticas levantan grandes troncos e vociferan
tanta lóxica, tanta lóxica mata
mata pola supervivencia.

Un home, quizais un neno,  coa cara suxa, alto, delgado, como nunha novela.
A roupa rota e así e todo, unha forza suicida que levanta a terra
ao seu paso.
Non escoita, non escoita, só berra mentres carga contra ela.

El é a resistencia.