Todo permanece.

"Todo permanece alá onde o deixaches
todo permanece pero inda así cambia."

Cada segundo que respiro
o aire enrarecido traza mapas na miña cabeza.

Como miles de insectos que vaga polo meu cerebro todo
cambia e evoluciona
cando a lúa se eterniza.

Dime se ti tan lonxe tamén miras pola fiestra.
Dicídemo tódalas almas de plastelina que algunha vez
me tocaron.

Todo permanece, inda sen querelo.
Todo permanece e choramos e iso é bo.
Que haxa en nós algo que rompe
fainos mellores.
Que haxa cousas que mirar volve o mundo
eterno.

Xurar os votos de verdade
non é caro, é bonito.
Navegar os mares bravíos das personas perdidas
cando ti tamén estas perdido.

Quizais non fago as cousas como un agardaría,
pode ser,
pero impórtame mais aprehender
todo o valor.

Todo permanece, sempre, ahí queda.
E ao meu lado as cabezas apoianse.
Todo permanece, e mentres eu nunca son
a mesma
e un día perdereime.

Galletas de garabanzos.

Colliches as sementes xa cociñadas
e envasadas co precinto e todo
e laváchelas baixo a ruidosa auga fría ate quitarlles a pelicula externa
ate deixalas na súa mais pura esencia.

Os copos amables moíchelos ata que foron fina area entre os teus dedos,
tan só unha pequena cunca
nin máis
nin menos.

O coco e a vainilla poden endozar os teus xestos desairados
cómo te moves a tantas revolucións
que se fai dificil verche
e imaxino os teus beizos cheos de azucre moreno,
dúas grandes culleradas de sopa
como un neno antes de durmir.

Como un volcán a reacción xuntaches o ácedo vinagre
dos teus silencios e o pó que fretaches dos teus ollos
medrou como levadura química, unha pisquiña apenas.

Quizais pensas que de todo iso podes armar unha alma amable
como de avoa,
que ula lixeiramente o forno a 200º
mentres remexes con movementos envolventes.
Amasar e integrar
amasar e integrar
como se fose o único que importa.

Pequenas pingas de cacao me miran dende as túas pupilas dilatas
e se desbordan na realidade que moldeas coas túas mans.
Boliña e aplastar
boliña e aplastar
boliña e aplastar
e sobre o papel encerado
agardar vinte minutos
a unha nada.

E así facemos unhas
galletas.

As restriccións da moral anticipada.

Xa que foches dar unha volta podías facerme o favor
de mercar un diccionario
se é etimolóxico tanto mellor.

Ou quizais unha enciclopedia con mapas
que expliquen tódalas erratas
e dúbidas estúpidas.

Non sei supoñer mais alá de catro segundos.
Nin dentro nin fóra teño nada que dure máis dunha tarde.
E este poema na miña cabeza está lido coa voz
dunha cantautora a mar de guay.

Teño que entenderme, é obrigatorio?
O mundo caerá se por unha vez fago o que me pete?
"Non é iso o que fas sempre?"
replicarán algúns
iñorantes que non entenden
as restriccións da moral anticipada.

Eu sempre dende pequena quixen arrincar os corazóns
e coidalos moito, darlles queixo vegano e mimos.
Sempre pensaba que entre algodóns estarían mellor
que levando as hostias que levan normalmente.

Dime agora que este texto é unha merda
que non ten metáforas e inda así non di nada
de nada de nada de nada
quizais non preciso dicir nada agora
e só quero apreciar tódalas cousas
que me pasan.

E se as tripas me retorcen sen control
non será nada novo.
Alomenos síntome viva
por iso nunca morro.
E inda que de medo estar tan soa neste salón escuro
o cariño nunca falta e iso é o único
que me importa xa.

Vértigo.

Aparto a mirada porque 

mirarche aos ollos

dame vértigo.

O vértigo é, non sei se sabes,

un glitch do noso cerebro

querendo matarnos.

Danos medo o desexo que sentimos

de achegarnos ao lume

que nos come.

Deliramos porque cantando

non oímos que o medo

é evolutivo.

Por iso cando queremos matarnos 

ao estómago dalle

vértigo.

Por iso nos arredamos e buscamos

mil palabras

no subsolo do metafórico.

Por iso non podo sequera telo claro

ao escribir estas liñas malas.

Porque sería fácil ás veces estar cegos

e xordos e quizais tamén

postrados nunha cama

sen vontade.

E bailando os nosos soños non importan

porque é mais importante sempre vivir este momento

de evasións.

E bailando quizais o teu corpo cimbree como o bimbio

e poidamos seguir esquivando

a realidade.

E ao borde dun furacán sen frenos poida quizais

aguantar o tempo suficiente

para que pase o perigo e botar a voar

sen apenas lixar os xeonllos.

E quizais non existe realidade fóra

dun xogo que xogamos

e nos mata.

Nunca morro.

Son as sete coma sempre.
Sempre
son as sete.
O tempo pasa moi moi rápido
tan tan rápido
que non me da tempo a afacerme.
Tan tan rápido
se acaban os días e empezan as noites
e o meu corpo adormece como as avelaíñas.

E eu non morro, nunca morro
nin ás sete
aunque sangren os poros
pero case sempre hai un sorriso.
Nunca morro.

E todo da moitas voltas ao meu redor
e unha voz canta no cuarto do lado en movemento
e nunca as decisións foron tan suaves e malditas
eu non nego que me poida equivocar por completo...

Pero se me construín eu mesma a partir da area
e aqueles que me acompañan pagan sempre ben
a pena
todalas pozas nas que meto as dedas me desfan un pouco ás veces
mentres eu sexa eu non haberá nada
que se torza.

Os camiños son inescrutables mais son meus.
Non ves mundo que anque me mates eu non morro?
E se morro, cando morro, iso está ben.

Histeria colectiva.

Quen tes que ser?
Quen creas tódolos días abrindo os ollos ao mundo que deixaches todo revolto?
Tódalas caras como espellos reflectimos isto.
Temos que ser.
Temos que ser.
Tódalas caras como espellos reflectimos isto e todos
absolutamente todos
participamos.
Esa persona que non sabe facer
o que ten que facer
como o ten que facer.
Esa persona e ti miras como un espello para darlle na cara
coas túas fotos enmarcadas, cos teus horarios e revistas
cos medos e flores e preguntas
nada benintencionadas.
Se queres respirar, rompe.
Rompe o espello pra os demais, rompe esa vida
de impoñer moldes de galleta en corpos espidos,
de traballos e casas e coches e matrimonios preestablecidos.
Rompe a bolsa de expectativas quentes que fumean e nos queiman a todos,
queres que ardamos todos no inferno?
Rompe o que sexa que teñas ata a derradeira célula do teu corpo.
Ninguén está aquí para nada.
Só camiñamos e tocamos o chan cos pés e sufrimos e gozamos e logo
morremos.
Só nos achegamos para mitigar o frío que nos abruma.
Temos que ser?
Temos que vivir. Latexar o corazón meter aire no organismo e
apertarnos contra outros corpos.
Mírate as mans e dime, qué teñen que ser?
E ás miñas mans, que expectativas lles porás enriba?
Atopa a verdade no centro do estómago e tódolos espellos
se volverán auga triste e medorenta.
Todos podemos chorar nos brazos do outro.
Todos somos xa, nada máis.
Ti xa és.

Quen diría que estrañaría o sofá.

Quen diría que estrañaría o sofá.
Quen diría que estrañaría os nomes e as cousas
tan pequenas
que apenas agora souben
que gardaba comigo.
Que estraño os principios e os finais
que estraño a vida
e a aventura.
Quen diría que estrañaría deste xeito
no que é doloroso verche tan alleo.
Deste xeito.
Sei que ti tamén estrañas,
estou certa,
as paxariñas e as longas historias.
Estrañemos xuntos ao mellor, aprendamos
a estrañar as cousas que non volven.
A dor intensa desta noite como un frenazo
do coche sen control no que viaxo.
Mañán a vida darame novos minutos
e mentres tanto
quen diría que estrañaría o sofá como o estraño.