Agoiro dos froitos secos.

Salvador desequilibrio
como un brusco atragantamento de principiante
na auga salgada.

A loucura cégame
na sobredose amarela de anacardos
cando exploro pola selva virxe, que non é tan intensa como aparenta
e atopo a miña peceira intacta e apocalíptica
as usual.

Os teus gatos sarnosos retórcense
de fame?
Está ben de hipocrisía felina
xa lles asasino eu os peixes para que os devoren.
Mais os perezosos chegaron para quedarse
cos seus seis brazos de madeira
e os seus movementos country de cor mel
afferados aos bambús.

Agocho toupiñas na man
de diferentes rúas de neon
porén, todo está aberto,
como a polpa da túa boca,
ao estranxeiro.

Os lagartos son crocodilos que non saben morder
grises e amarelos practican deportes de risco varias veces
morden as unllas.

-Medraremos, Camus?-"pode"
E van caendo as gotiñas dos peixes masacrados
"non pasa nada, non pasa nada
acouga;
tódalas tarántulas contigo
fuman opio en escaleiras
créanche osos brancos nos que
non poidas deixar de pensar.

-Ule así a rocha?-
Lámbea, se é ocre ou
                                  limón
podes trasladala e ver dende o alto
o percorrido das baleas.

Non negues o son da area nos cotenos
arrástrao co viño de coral
e todo o celofán e fíos que atopes para facelo,
axóuxeres da desproporción.

Se atopas o líquido
e algo pulido no fondo da auga
chegarán pombas mecánicas
cheas de plumas, para educar
o teu corazón de soportal."

Baba O' Riley.

Caída libre
esa é a sensación de falso medo
de insensibilidade latente.

A MIÑA PECEIRA TEN FORMA DE BALEA
e como as amebas absorbe e retorce
a membrana vexetal.
É ese o espazo onde nacen os perezosos
coa esperanza de que crocodilos sedentos lles arrinquen as extremidades.

Morro cos cans
aferrada a eles
de novo manuais e ás veces necesidade
dun berro e cornos de trenca
ser un ragpicker's dream, así vivo eu.

Creo que en realidade me faltan as unllas para automutilarme
(horror, preciso unha cor que morra a trozos!)

Obrigareite a vertirte de celofán
e arrincarei a tiras a túa pel de perfección
para espantar os gatos maliciosos que lamben os peixes, hipócritas.
A marmelada é doce de máis, por moito que insistas
para describir os lagartos amarelos que se avergonzan
dunha escaseza de verdugos e eirugas mecánicas.

A violencia virá da espera
e o desequilibro será preciso
aínda cando o choque dos monstros cetáceos cree ramas de hedra.

Fincarei os dentes na miña carne
doéndome tanto o verde nas costas
ate que volvas ter cariña de can de soportal.

In restless dreams I walked alone
e bebereime as rúas de adoquín co neon
paralizándoseme nas veas, ate que desfaga este encantamento de ingravidade.



Coa navalla sangrarei peixes ou morrerei de ucranias.

Égloga.

Desta non é un crime
é unha lenta eutanasia
que me adurmiñará os sentidos
que me abrazará ao oso branco
que merecerá églogas.

Desta non será un sorriso de tarántula
non será Roma nin suicidios de escalón
non serán máis os peixes
será unha pacífica masacre
digna do sadomasoquismo apreciábel.

Será tan brandamente, que ningunha outra cousa
ousará penetrar este recóndito lugar
onde están metidos tódolos días de verán mollados en viño de fresa.

Que será sempre
insoportablemente doce
e acedo.

*morre

*resucita

Cando nace un día novo
unha estación nova e chega un febril lume apagado
e logo todo é doutra cor e a escuridade acolledora na palma da man

*no fondo non importa




                                    cal das dúas.

Nine Crimes.

[first crime]

Cando os cisnes xa son todos

brancos

a folga das tintorerías

peta nas portas

e obriga aos artistas a cortar as xemas dos dedos

para tinguir en segredo

as augas a carón do berce.

[second crime]

Quedei durmida contando

as papiroflexias que voaban monótonas

e quíxenlle quitar o teito

á noria da ascensión

-caer-

para escoitar os peixes.

[third crime]

O sidecar caeu na outra beira

para un porto insatisfeito de dentes

e a lonxitude das frases

son sogas de sal

que tremen de levedade.

Os reloxos cambian o mundo

e aqueles de segundeiro continuo

lévanos pesados as pombas ao pescozo.

[fourth crime]

Os felices perseguen

pavos reais

para chegar a ningunha parte

coas enormes raias nas meixelas

e os corpos pintados de area

cabalgando leóns

no deserto de sal e xiz.

[fifth crime]

Sei as horas que che destilei

que os fíos xa os perdín nos petos

os sabios ollos de latón

nos miran

e fixéronnos peixes por un anaco.

[sixth crime]

Ao rebentar os globos

e sacar tódalas espiñas das

rosas amarelas

foi tan profundo o sono

que atopei a piñata negra

entre os teus dedos.

[seventh crime]

Xa condenadas

levemos pulseiras de plástico

tiñámolo pelo

e imos chapotear na gasolina

antes de que nos quiten os mistos.

[eighth crime]

De veras que sinto

ter gastado tódolos meus dous peniques

en cabinas de suicidio para paxaros

e naqueles billetes de tómbola.

[last crime]

It’s a small crime and I’ve got no excuse,

It’s that allright?

Give mi gun away when it’s loaded.

(Nine Crimes, Damien Rice)

I love the tenderness you torture with.

I ask for a tiger behind the grooves of the wilderness
I'm trying to be devoured by the night.
You teached me to take care of ghosts waltzing in the kookiness
and that was quite boring to stand in line.
Waiting for the summer, infatuated of the movements of chameleons
the same movements of your fingers, throwing all those pence of your own.

But I love the tenderness you torture with
and the violence with you're used to smile.
As a tortoise twisting its neck to decapitation
you broke the cage that was my mind.

I ask for the horses and  the feathers I know I had once
when I was a child worried of the well.
Tell me please where is the compas to find all those perfect ones
to destroy them in name of things I felt.
You said me that comfort trees grow up only feeded by tears.
As a prophet said, I hurt myself to see if I still feel

But I love the tenderness you torture with
and the violence with you're used to smile.
As a tortoise twisting its neck to decapitation
you broke the cage that was my mind.

And so I learnt the diseases of becoming numb
and I learnt that the mouth comes after the hands

Mudhoney [borrador 1]

Un heroe impasible
cálido
eléctrico
estupefacto.
Pensar en cada fibra e
arrincar esa tira de goma queimada na que pon o meu nome.

Grunge
Grunge
Grunge.
Mudhoney é
o terrible e o pracenteiro
morder o limón con cortes nos beizos e o mel
escuro
que embadurna o fondo dos ollos
da mirada fixa
amar a tenrura coa que torturas
[toma 2]
de perversidade metida na cunca da man
de adoración
poño unha máscara azteca
para ...
perdín o fío.

Quérote.
Non?
Si
Pode ser que chova quente?
Si
por favor
unha chuvia miudiña
que me cale os ósos
me abrande no sopor
dunha noite en vela.

Péndulo

Un, dous, tres

o péndulo con forma de

cacto

arríncame de min

revélate no meu ser

sen que para min sexa máis que

hopípolla.

E o péndulo

quérete

nos ollos graves de Jim

na tenrura da súa violencia.