Peceiras de area/HEROÍNA/Recuperación das especies

Tiro ovos contra a miña porta
pensando nunha Ucrania de almizcle
pero esa cousa básica da canción italiana (que non son nubes).

Deixácheste atravesar pola liberdade do imprevisible
"non comías tomates para fuxir do frío?"
xuraches rendirte a unha apocalipse expansiva
"desprezar os crocodilos que che arrolaban amarelos?"
toda a HEROÍNA que atopo no teu cuspe
"antes nacían peixes das pálpebras"
non me dará o mundo a súa esencia animal
"nas esquinas, tarántulas apostan cans á túa espera"
ante unha hipocrisía inevitable
"o neon segue existindo por moito que o evites"
protección de cobre contra esas Ucranias
"espazos creados para protexerte delas"
maleabilidade de plastelina
"confucionismo de pombas mecánicas, rendición a Ehecatl"
debiches saber que un non lle gana, nunca, á HEROÍNA.
E que esta se atopa nas vísceras
dunha
enorme
balea.







E agora a peceira volveuse duna.

Chaos

Transcrición do permisible.


I

[Introd. "Falar a morte con hilaridade é só virtude das sombras costumistas."]


Vou  presenciar de novo sen a túa tinta
o espectáculo poético da praia en inverno
pura pornografía
mentres nenos anónimos recolectan falos de cores.
Observar o sórdido ávidamente
buscándote en cada dous centavos.

II

Escolle:
a) Unha tortura inhumana con maquinaria siderúrxica.
b) Lametazos de can que choren a túa area.
c) O estatismo de terme montado nunha enorme vaca gris.


II (2)

Tes tal habilidade de mollar cálidamente o que admiras
e de matarte nos teus asasinatos
que o crocodilo devórame PARA ela.

*está tan confuso que...
                                ...
                                ...amazed?

III.

Constrúo unha alma de madeira
repetición e estrondo
golpes de cores, contraste verde
acumulación e perda.
Mátote, non me vou esnaquizar.
Absorbo e toda esa cala.
Teño a fría sensación de ser completamente outras plastelinas.

                                                                                             [Ignorancia.
                                                                                              Que por estes catro segundos a 
                                                                                              HEROÍNA és ti.
                                                                                                   (...)
                                                                                              Xarsei de lana, viño
                                                                                              nos beizos de Mick.]

III (2/3)

Un plumífero augaverde, with no direction at all
para volver á infancia ególatra.

IV
"Plaxio a Amelie Nothomb"

Comerte a boca reduciría o capítulo 7 de Rayuela a inventario de carnicería.


V

Se me deito espida sobre cunchas
de pornogafía poética e
"ahh, ahh, aaaahhhhhhh
aaaahhhhhh ahhh ah ahhhhhh" (musiquiña de turno)
e cada pequeno corte é reflexo de mordiscos soportalinos,

¿entonces qué, eh?

Xogo de nenos.

fuxo en acento italiano

-chof, chof, os peixes  para que non te alarmes-

non poderás agarrarme do pelo

-noite ardente para que non me pegues-

vomito ante cálidos perezosos

-o laranxa para que non me vexas-

atopo flores de cardos torturados.

-malos agoiros para que te entreteñas-

xeranios e mulleres que son auga doce

-mareas para que che quiten a voz de ferruxe-

rituais ao ehecátl que me abandona e di: Evohé!

-cabezas de osos brancos para que che protexan-

xaurías de hienas levaranme á ruina

-raciocinio e cans para pecharte en Ucranias-

Un xogo de nenos

“One, two, three, four!!”

En canto dou a volta, zapatiño inglés

vólveste amarelo,

corro aos teus pés.

She's like a rainbow.

Necesidade de vivir
de carne de peixe
das súas cores.
Que veña rápido o furacán
que me leve golpeándome contra as follas
nas trincheiras cheas de violetas.
abafante sensación
sen dirección
sen o desorde selvático.
Caracois que me servan de oráculo
nos péndulos de perfumes con olor a auga
descolgan os longos papiros marcianos
e pido aos meus cans unha misión diferente.
"Tédesma que traer,
con perezosos luminosos
con líquido de soportais
para que me encha a boca de viño
e eu pense os planos
de construcción das pombas mecánicas
replicantes,
facede que o sol se descompoña queimándo
pequenas células das miñas bisagras
devolvédeme o circo sicótico
sen pedirme nada a cambio."

E morrer outra vez
afogar na cidade asolagada
de neon.

Agoiro dos froitos secos.

Salvador desequilibrio
como un brusco atragantamento de principiante
na auga salgada.

A loucura cégame
na sobredose amarela de anacardos
cando exploro pola selva virxe, que non é tan intensa como aparenta
e atopo a miña peceira intacta e apocalíptica
as usual.

Os teus gatos sarnosos retórcense
de fame?
Está ben de hipocrisía felina
xa lles asasino eu os peixes para que os devoren.
Mais os perezosos chegaron para quedarse
cos seus seis brazos de madeira
e os seus movementos country de cor mel
afferados aos bambús.

Agocho toupiñas na man
de diferentes rúas de neon
porén, todo está aberto,
como a polpa da túa boca,
ao estranxeiro.

Os lagartos son crocodilos que non saben morder
grises e amarelos practican deportes de risco varias veces
morden as unllas.

-Medraremos, Camus?-"pode"
E van caendo as gotiñas dos peixes masacrados
"non pasa nada, non pasa nada
acouga;
tódalas tarántulas contigo
fuman opio en escaleiras
créanche osos brancos nos que
non poidas deixar de pensar.

-Ule así a rocha?-
Lámbea, se é ocre ou
                                  limón
podes trasladala e ver dende o alto
o percorrido das baleas.

Non negues o son da area nos cotenos
arrástrao co viño de coral
e todo o celofán e fíos que atopes para facelo,
axóuxeres da desproporción.

Se atopas o líquido
e algo pulido no fondo da auga
chegarán pombas mecánicas
cheas de plumas, para educar
o teu corazón de soportal."

Baba O' Riley.

Caída libre
esa é a sensación de falso medo
de insensibilidade latente.

A MIÑA PECEIRA TEN FORMA DE BALEA
e como as amebas absorbe e retorce
a membrana vexetal.
É ese o espazo onde nacen os perezosos
coa esperanza de que crocodilos sedentos lles arrinquen as extremidades.

Morro cos cans
aferrada a eles
de novo manuais e ás veces necesidade
dun berro e cornos de trenca
ser un ragpicker's dream, así vivo eu.

Creo que en realidade me faltan as unllas para automutilarme
(horror, preciso unha cor que morra a trozos!)

Obrigareite a vertirte de celofán
e arrincarei a tiras a túa pel de perfección
para espantar os gatos maliciosos que lamben os peixes, hipócritas.
A marmelada é doce de máis, por moito que insistas
para describir os lagartos amarelos que se avergonzan
dunha escaseza de verdugos e eirugas mecánicas.

A violencia virá da espera
e o desequilibro será preciso
aínda cando o choque dos monstros cetáceos cree ramas de hedra.

Fincarei os dentes na miña carne
doéndome tanto o verde nas costas
ate que volvas ter cariña de can de soportal.

In restless dreams I walked alone
e bebereime as rúas de adoquín co neon
paralizándoseme nas veas, ate que desfaga este encantamento de ingravidade.



Coa navalla sangrarei peixes ou morrerei de ucranias.

Égloga.

Desta non é un crime
é unha lenta eutanasia
que me adurmiñará os sentidos
que me abrazará ao oso branco
que merecerá églogas.

Desta non será un sorriso de tarántula
non será Roma nin suicidios de escalón
non serán máis os peixes
será unha pacífica masacre
digna do sadomasoquismo apreciábel.

Será tan brandamente, que ningunha outra cousa
ousará penetrar este recóndito lugar
onde están metidos tódolos días de verán mollados en viño de fresa.

Que será sempre
insoportablemente doce
e acedo.

*morre

*resucita

Cando nace un día novo
unha estación nova e chega un febril lume apagado
e logo todo é doutra cor e a escuridade acolledora na palma da man

*no fondo non importa




                                    cal das dúas.