sábado, 26 de mayo de 2018

Un poema de desamor de merda

Renunciar a ti doe
porque é renunciar á neve de marzo, doe
porque nunca me vou crer tan forte nin tan pequeniña doe
porque a miña vida agora é só miña e doe
que nunca volverei facer plans tirada na cama
coma a xente.
Doe ter tanto medo
e dicirche adeus e que sexa pra sempre
e tanto medo de que non teñas o que mereces
e de que che fagan dano polo camiño ou te perdas, non sei.
Doe non poder cantarche canciones nin facer doces
non volvernos quedar a durmir falando
doe que este poema de merda non capture nada
de todolos detalles teus que te roubei e agora mesmo parece
que son graciosa pero
és ti a través da miña boca.
Doe que somos mais felices así
que non había xeito de que funcionase a pesar de todo
que a miña vida é miña e respiro moito mellor agora.
Pero aínda moitos días coma hoxe non podo evitar
sentir sangrar as miñas costas porque
nin estás nin vas estar. E doe.

lunes, 19 de marzo de 2018

Un poema de amor de merda.

Quero que veñas.
E pásome as horas pensando en cómo se sinte
ese estar tan a gusto contigo.
Eres unha chica dos 90
coas túas camisas a cadros e escoitando blur.
Escoitas blur?
Dime qué escoitas e imos queixarnos do mundo
xuntas.
Imos compartir as cousas que nos veña ben.
Cando te miro aos ollos náceme vertixe baixo os pés
e todos eses clichés tan lindos
e teño medo de que isto sexa fráxil como unha
arañeira
porque esta sensación quero conservala pra sempre
tiradas na cama e ríndonos de todo.

jueves, 15 de marzo de 2018

Kim quere escribir poemas.

Queres apreixar auga cos dedos.
Queres ser e estar aquí pero non estás.
A túa pel vive a mil quilómetros de ti
como un pasaxeiro neste mundo
e ás veces imaxino que choras un chorar cansado,
tirada nunha cama de película.

Todo che rebenta dentro e nin sabes
qué facer con esas vísceras que inda latexan nas túas mans.
A vértixe do mundo cómete, como nos comeu a moitas,
e nin tan sequera te atreves a cortar o pelo e deixar
o pasado atrás.

"Que eu non sirvo pra isto" disme
e preguntome, qué pode querer da poesía alguén
con esa sombra de calma sobrevoando a cabeza
e esa coleta desfeita.

Sangrar as cousas nas marxes dos apuntes de psicobio
non che pega nada, sendo sincera.
E inda así sinto que sairía algo
estrañamente fermoso, como un caracol camiñando
pola beirarúa.
Algo pequeno que sentir como un amuleto cando pases frío,
un recordo de que durante un momento te habitaches
a ti mesma
por completo.


lunes, 26 de febrero de 2018

O veo branco.

Cando che falo desas cousas e case sinto que me arrepinto.
Vexo esa expresión de terror na túa cara, tan linda.
Vexo o veo branco caer tralos ollos como a escarlatina,
o aire cargarse en frío e, de supeto,
vexo tódolos mecanismos de defensa que me agardan
enredados en letras entre as sabas.
Entre o fight, flight or freeze tan só hai
un veo branco tralos ollos desencaixados.
Ti nono ves pero metes tanto respeto, como se foses moi alto.
Ti nono sabes pero eu coñezo moi ben ese veo branco
que cae tralos ollos.
Eu nunca souben ter esa expresión, eu inundo todo e rompo
os corazóns das personas. Sinto que non sirvo.
Síntome tan desgastante, como se ninguén puidese quedarse moito rato
sen queimarse.
Porque eu non teño nada mellor que un tonto torrente de palabras.
Que comida e bicos e dicir unha e mil veces
o especial, o lindo, o importante, o querido que es.
Non fago máis que dar para compensar toda a auga que vos bebo,
a cantidade de horas que non ides poder simplemente esquecer,
o difícil que é pasar o tempo con alguén que non pode simplemente esquecer.
Que che vou tirar os medos á cara cada vez
e ese veo branco é unha pantasma
e cando estés só e canso na túa cama a quen vas chamar?
Podo ver o momento preciso no que ese veo che cae sobre a fronte
e querer comerte e dicirche que non son o monstro dos teus pe sa de los
pero quizais os malos soños veñan comigo.

viernes, 19 de enero de 2018

Basic needs.

Non hai xeito de salvarse anque cho vendan en postais.
Dígocho eu que estiven
no mais fondo da vida de outra.
Que tiven risas compartidas e vidas compartidas e cuncas a medias.
Eu que dixen "para sempre" e os seus ollos non mentían.
Ninguén nos coñecía, eramos estrañas
para nós mesmas.
Pero estabamos aí e de verdade, de verdade o intentamos tanto
que de verdade pensamos ser cada unha a metade
dun mesmo ser.
E nin así nos salvamos.
Sempre volvía.

Non hai xeito de salvarse nin rodeada
de pingas de personas que che tocan cos dedos fríos
porque todas temos medo e nos acochamos baixo os mesmos soportais.
E ás veces todas bicamos a quen temos ao lado
só para sentir algo e ter vía libre
para chorar.
E podedes correr moito e vivir aventuras e tirarvos todas na area da praia a cantar cancions e facer moito ruido de fogueira para espantar a escuridade
que tampouco iso che vai salvar.
E podes abrir as tripas e deixar que che metan dentro a man.
E ser real e darlle a alguén a man.
Igualmente vai volver.

As voces da radio estridentes
véndencho todo o tempo, os grandes carteis luminosos,
mentres ti só estas perdida entre os edificios que non durmen.
Todos che din cómo te podes salvar.

Deixao xa, creme.
Non te podes salvar.
Quen che diga que se librou desa sensación pegañenta e fría,
quen xa nunca máis tivo que chorar en silencio,
quen evitou ao final a máis básica emoción humana
está a mentirche, ou a mentirse.


Porque o día que xa non sintas a soidade a afogarche a gorxa
estás perdida.




viernes, 27 de octubre de 2017

Desequilibrio.

Cando eu son, todos abren as bocas.
Cando eu son e me expando como as nubes e che abrazo como as nubes
xamais souben determe nin medir, e cando o fixen doe dun mal xeito, como contaminación nos pulmóns.

Vivo nun desequilibrio que da vértigo e ás veces é como poutas que me arrincan o vento.

Que necesidade hai de pensalo sequera,
que necesidade hai?

Eu non son mellor por darme como area na praia.
Eu non son mellor por facer 
o que quero facer
cando o quero facer.

Eu tan só me dou como area na praia e desfruto
cando alguén me agarra e me deslizo entre os seus dedos.

Ao longo de tantos anos eu aprendin que esta é a miña realidade e non quero outra porque nada me da mais medo que deixar de expandirme como as nubes sen chover.

Eu prefiro chover mil anos no desequilibrio e coller as mans que distraídas se me tenden
por unha casualidade,
como sementes que o vento trae e sae unha tomateira ou un dente de león.

Eu prefiro darme como caramelos dun xeito egoísta, case obsceno
para que se me use a placer e logo
eu chovo, outros rin, e cans pequenos corren pola praia sen pensar.

domingo, 17 de septiembre de 2017

Strange things.

Non importa se eu me sinto
estraña.
Non importa se teño tremores
que me delatan.

E se o tempo tan só nos leva a cada unha nunha dirección
ate que sexamos puntiños na néboa
e un recordo na auga
non importa se doe.

O que nunca foi está imaxinado
no xeito estraño de mirarnos.
No xeito no que as nosas vidas ás veces
non se recoñecen.

Se isto nunca sae ben, igualmente,
non importa.
Non importa se teño que chorar aínda un par de noites.
Non hai nada que non vaia acontecerme, de seguro.
Eu sei sempre beberme tódolos fogares.

Por iso quéresme.
Estraña.

Por iso non importa
se as nosas mans xa non agarran nada.