miércoles, 16 de agosto de 2017

What was left.

O que ficou foi
o sol queimandome o sono a través da ventá
de vidro.
O meu corpo entumecido polas circunstancias.

Quedaron as palabras na miña boca feitas
lixo e as emocións flotando
ata que me intoxicaron.

Quedaron charcos de rabia na miña almofada.
Quedaron risas no aire e esperanzas.
Quedou presencia no baleiro
que ficou.

Quedaron sobre todo melodías tontas na miña cabeza
como unha obsesión que non podo superar
por ser cantada.

Quedou a presencia do medo sobre a miña cabeza
e as historias de outros que, a través de ti,
coñecin e amei.

Quedou todo o que eu che din e ti me deches
e todo o que aprendin e che ensinei.
Quedaron as cousas doces que iluminaron
cada esquina do meu cuarto.

E de todo isto que ficou non poderei
desfacerme.

domingo, 6 de agosto de 2017

Feel 2.

Como un neno de oito anos rabeas porque o mundo
non é como queres.

Todos serían tan felices na túa cidade de construcción.
Conducirían coches a toda velocidade pra sentir as veas.
Falarían tranquilos moi poucas palabras
de despedida.
Serían en fin, felices, ao teu xeito.

Mentres a realidade dentro de ti
da patadas.
Mentres, nunca volverás chorar.
Mentres eu fico aquí sen agardar nada
coa firme convicción
de que che son útil.

Feel 1.

Cando a balanza ficou queda
nin ti
nin eu
puidemos movernos.

Nin achegarnos nin alonxarnos
para non romper este equilibrio
cálido.

A vida pasou por min como mil regalos.
A vida pasou por ti como un puzzle sen resolver.

Síntese tan forte a electricidade
e a excitación de ser capaz
de quitar os zapatos e vivir
na dúbida.

Síntese tan ben ser quen de perder
totalmente
o control.

Aínda queda tanto que aprender
no mundo cheo.

Aínda quedan conversas no sofá e risas e
un amor desgarrador polo xeito no que elas rin
e falan e viven.

Pero como un negro xigante camiño en calma,
creo que dalgún xeito
cheguei a selo.

Cando paso os meus pasos son o trebón
que mollará de chuvia o chan
e a herba nova medrará forte.

sábado, 5 de agosto de 2017

Fear.

Medo, vive no medo.
Deixa que o medo che atrape.
Deixa que o medo che inunde.
Deixa que o medo che arrastre mentres trona nos teus ouvidos
a chuvia.

Non é necesario temer ao medo.
Non é necesario tragar o mundo
pra logo vomitar.
Non é necesario estar en ningures
quedarse
namorar e
morrer.
Non é necesario que finxamos que non temos a pel
en carne viva.

Vive no medo e sinte
como che fai apretalos dentes,
como o teu corazón sumiso decide
correr coma un coello suave e confiado.

Vive o medo como vivirías un orgasmo
dende embaixo da pel
dende os poros das mans.
Rindete a ti mesma e mira cómo todo
se che vai entr'os dedos como auga morna.

Rindete e cando todo remate
simplemente seguirás ahí.

viernes, 4 de agosto de 2017

Fake

Todo me pertenece ata que alongo os dedos.
Todo me pertenece.
Sínto como propio cada sabor novo
cada brisa que xoga co meu pelo
e que cheire a algo descoñecido.

Como unha condena todo 
ao final
me traspasa.

Como unha condena mesmo ti
ao final
me traspasas.

Nada permanece aquí, todo é alleo.
Unha disociación de min ocorre cada noite alá polas 10.
Cando ser unha idiota ao longo dun día enteiro
non foi abondo pra facerme esquecer.

Cando engulo os días tan, tan rápido.

É medo seica, é medo.
Medo de qué?
Dunha vida, unha vida normal, e logo outra.
Cantas vidas vou comer ao longo destes anos que me comen.
Todos me comen.

Nada me pertenece en canto o fago meu.
Estiro de máis as camisetas, xa non sirven.
Cen veces dixen "xa está ben, quero quedarme aquí".
Cen veces rematei fuxindo
cando todo se sentía falso.

domingo, 30 de julio de 2017

Todo permanece.

"Todo permanece alá onde o deixaches
todo permanece pero inda así cambia."

Cada segundo que respiro
o aire enrarecido traza mapas na miña cabeza.

Como miles de insectos que vaga polo meu cerebro todo
cambia e evoluciona
cando a lúa se eterniza.

Dime se ti tan lonxe tamén miras pola fiestra.
Dicídemo tódalas almas de plastelina que algunha vez
me tocaron.

Todo permanece, inda sen querelo.
Todo permanece e choramos e iso é bo.
Que haxa en nós algo que rompe
fainos mellores.
Que haxa cousas que mirar volve o mundo
eterno.

Xurar os votos de verdade
non é caro, é bonito.
Navegar os mares bravíos das personas perdidas
cando ti tamén estas perdido.

Quizais non fago as cousas como un agardaría,
pode ser,
pero impórtame mais aprehender
todo o valor.

Todo permanece, sempre, ahí queda.
E ao meu lado as cabezas apoianse.
Todo permanece, e mentres eu nunca son
a mesma
e un día perdereime.

jueves, 27 de julio de 2017

Galletas de garabanzos.

Colliches as sementes xa cociñadas
e envasadas co precinto e todo
e laváchelas baixo a ruidosa auga fría ate quitarlles a pelicula externa
ate deixalas na súa mais pura esencia.

Os copos amables moíchelos ata que foron fina area entre os teus dedos,
tan só unha pequena cunca
nin máis
nin menos.

O coco e a vainilla poden endozar os teus xestos desairados
cómo te moves a tantas revolucións
que se fai dificil verche
e imaxino os teus beizos cheos de azucre moreno,
dúas grandes culleradas de sopa
como un neno antes de durmir.

Como un volcán a reacción xuntaches o ácedo vinagre
dos teus silencios e o pó que fretaches dos teus ollos
medrou como levadura química, unha pisquiña apenas.

Quizais pensas que de todo iso podes armar unha alma amable
como de avoa,
que ula lixeiramente o forno a 200º
mentres remexes con movementos envolventes.
Amasar e integrar
amasar e integrar
como se fose o único que importa.

Pequenas pingas de cacao me miran dende as túas pupilas dilatas
e se desbordan na realidade que moldeas coas túas mans.
Boliña e aplastar
boliña e aplastar
boliña e aplastar
e sobre o papel encerado
agardar vinte minutos
a unha nada.

E así facemos unhas
galletas.