domingo, 17 de septiembre de 2017

Strange things.

Non importa se eu me sinto
estraña.
Non importa se teño tremores
que me delatan.

E se o tempo tan só nos leva a cada unha nunha dirección
ate que sexamos puntiños na néboa
e un recordo na auga
non importa se doe.

O que nunca foi está imaxinado
no xeito estraño de mirarnos.
No xeito no que as nosas vidas ás veces
non se recoñecen.

Se isto nunca sae ben, igualmente,
non importa.
Non importa se teño que chorar aínda un par de noites.
Non hai nada que non vaia acontecerme, de seguro.
Eu sei sempre beberme tódolos fogares.

Por iso quéresme.
Estraña.

Por iso non importa
se as nosas mans xa non agarran nada.

jueves, 7 de septiembre de 2017

Carta de amor eterna.

Pasamos cada unha por un lado do mundo.
Cando estabamos atadas coma cans
eramos un desastre.
Un desastre bonito.
Unha e outra vez nos tiramos ao chan.
E unha e outra vez nos fixemos medrar e nos medimos
cunha regla contra a parede.
Estabamos feitas a unha para a outra dicían
como as nubes para a terra
como un aura de calma que se expandía ao noso redor
como a noites cálidas de verán.

Ti non tes culpa de que eu vivise nunha gaiola
decorada con flores.
Eu non teño culpa de que ti sempre
te culpases.
E así os anos foron pasando sen que estivésemos ti e mais eu
completamente presentes.
E así dentro da nosa inexistencia convivimos
pola forza.

Non precisabas razóns, eu non precisaba razóns,
para soltarnos.
As dúas precisábamos algo grabado a lume sobre a pedra
para soltarnos.
E partimos en dúas direccións disparatadas
sen saber se volveríamos.
E agora estamos a unha distancia de telescopio e respiramos
por primeira vez.

Pero tampouco marchamos e de súpeto
comezamos a elevarnos como un globo.
Entramos nunha terra sen conquistar
que unha vez crimos inhóspita
e construímos unha tiny house e enchémola de presente
e non sei cómo conseguimos asustarnos e non ter medo.

Para ti é sinxelo porque non o pensas moito.
Para ti é tan complicado, porque non o pensas moito.
Non precisas deus para saber que xamais
estarás soa.
Precisas ás veces alimentar esa fibra famélica que gardas en ti.
E con toda a superficie de 510 millóns de quilómetros terrestres
e ao bordo da extenuación escolles sempre
estar aquí, comigo.

E souben entón que dun xeito retorto, distinto
ao que moitos entenden
és a miña familia.

E chegarán logo outras vidas cheas de formas e cores
e me arrastrarán a comprar chapas de grupos musicais
e a roubar unha fábrica nacional de triciclos
e a tatuarme no peito baleas.
E pensarei quizais cousas distintas e querei ir
e levalas a Londres ou falar baixo as estrelas de marzo.

E ti seguro farás cousas moi normais e bonitas
como ser tímida e ousada á vez
e ver unha peli mentres abrazas o seu corpo miúdo.

Nada disto cambiará unha realidade na que estamos
totalmente presentes
e respiramos.
Agora que se soltaron os nós nas gorxas
cando non hai nada que perder
é cando de verdade podemos empezar
a amarnos.

martes, 5 de septiembre de 2017

Por iso, grazas.

Sempre se sinte tarde.
Como a praia de noite.
Sempre me escapa o tempo e xa penso
no día no que non estaredes.
O terror enférmame, igual que sempre
inda que menos que nun tempo pasado.
O terror enférmame porque quizais me atope
un día nunha rúa baleira.
Como por arte de hipnose vexo centos
de personas solitarias
arredándose uns dos outros
presos do pánico.
É ´tan dificil, tan dificil ensinar
a man ferida coa palma cara arriba.
É´´´´ tan difícil que choremos incluso cando ninguén escoita.
Quizais me subin ás nubes tan só para caer sen control.
Quizais debo entender que non teño dereito a salvar a ninguén.
Quizais non son en realidade nada máis que unha sombra.
Non importa.
Non importa.
Ao final todo leva á inmensidade do mar enfurecido
que me arrastra.
Ao final todo leva a vivir.
Por iso, grazas.

jueves, 24 de agosto de 2017

Parar.

Parar é mirar aos ollos
á morte.
É parar.
É convencer á amigdala de que 
ese inferno non queimará o meu corpo.
É deixar que as follas pasen a través
de min.
É mirar e apreciar tódolos xestos.
É mirar e apreciar a existencia toda
como se nun deserto atopase un oasis
e non puidese parar de beber.

Parar é asumir a dor.
Asumir a presencia propia.
Flexionar os músculos e atoparse soa.
En calma.
Cun océano embravecido detrás dos ollos.
En calma.
Cunha respiración ansiosa que marcha
e marcho.
En calma.
E nunca xamais vou volver sobre os meus pasos.
E sempre vou a mirar atrás e iso
está ben.

Entender que as personas somos cousiñas brandas
que deben sobrevivir a area e espiñas
que todos temos medo cando cae a noite
que nunca valerá a pena empurrar
outro corpo baixo as vías dun tren.

Parar é saber que nunca paramos.
Parar é saber abrazarnos.

miércoles, 16 de agosto de 2017

What was left.

O que ficou foi
o sol queimandome o sono a través da ventá
de vidro.
O meu corpo entumecido polas circunstancias.

Quedaron as palabras na miña boca feitas
lixo e as emocións flotando
ata que me intoxicaron.

Quedaron charcos de rabia na miña almofada.
Quedaron risas no aire e esperanzas.
Quedou presencia no baleiro
que ficou.

Quedaron sobre todo melodías tontas na miña cabeza
como unha obsesión que non podo superar
por ser cantada.

Quedou a presencia do medo sobre a miña cabeza
e as historias de outros que, a través de ti,
coñecin e amei.

Quedou todo o que eu che din e ti me deches
e todo o que aprendin e che ensinei.
Quedaron as cousas doces que iluminaron
cada esquina do meu cuarto.

E de todo isto que ficou non poderei
desfacerme.

domingo, 6 de agosto de 2017

Feel 2.

Como un neno de oito anos rabeas porque o mundo
non é como queres.

Todos serían tan felices na túa cidade de construcción.
Conducirían coches a toda velocidade pra sentir as veas.
Falarían tranquilos moi poucas palabras
de despedida.
Serían en fin, felices, ao teu xeito.

Mentres a realidade dentro de ti
da patadas.
Mentres, nunca volverás chorar.
Mentres eu fico aquí sen agardar nada
coa firme convicción
de que che son útil.

Feel 1.

Cando a balanza ficou queda
nin ti
nin eu
puidemos movernos.

Nin achegarnos nin alonxarnos
para non romper este equilibrio
cálido.

A vida pasou por min como mil regalos.
A vida pasou por ti como un puzzle sen resolver.

Síntese tan forte a electricidade
e a excitación de ser capaz
de quitar os zapatos e vivir
na dúbida.

Síntese tan ben ser quen de perder
totalmente
o control.

Aínda queda tanto que aprender
no mundo cheo.

Aínda quedan conversas no sofá e risas e
un amor desgarrador polo xeito no que elas rin
e falan e viven.

Pero como un negro xigante camiño en calma,
creo que dalgún xeito
cheguei a selo.

Cando paso os meus pasos son o trebón
que mollará de chuvia o chan
e a herba nova medrará forte.